GÜL FIRTINASI

Bölüm Şarkıları: Gazapizm, Süzülerek

Knock Out, Ne Tesadüf

Nymphrenia, Her Cold Hands

Yıldız Tilbe, Peşindeyim Koşa Koşa

Doğu Marin, Yanarım

51. GÜL FIRTINASI

Dışarıdan bakıldığında insanı yıkan şeyin hep başkaları olduğu sanılır, oysa bazı yıkımların faili bizzat insanın kendisidir. Ben Gurur Mert Çalıklı, kendi ruhumun celladı, Zincir’in faili olduğu cinayetin ilk kurbanıyım.

Operasyondan dört buçuk saat önceydi, sigaramı dudaklarımın arasında dengeleyip çakmağımı çıkardığımda Eylül ve Cesur tesisteki toplantı odasının masasının iki farklı ucuna oturmuş beni izliyorlardı. Sigaranın ucunu tutuşturduktan sonra içime bir nefes çektim ve önce geleceğin askeri olmak için yola koyulan, kendi babasının kanıyla parmaklarını ve belki de ruhunu lekeleyen kız kardeşime baktım. Cesur parmaklarının arasındaki çakmağı döndürüp her seferinde taban kısmını masaya vuruyor, içerideki sessizliği bir tek bu takırtı sesi parçalıyordu.

Onlara bir abimiz olduğunu söylememiştim, onlara Yener’i abimizin vurduğunu söylememiştim, onlara yine abimizin hayatımızı mahvetmeyi göze alarak o herifin yanında yer aldığını ve o herifin ona babamıza bile güvendiğinden daha çok güvendiğini söylememiştim. Eylül’e bakarken birdenbire her zaman gördüğüm o küçük, sevimli kız çocuğunu değil, birkaç ay içinde sanki on yaş almış, yaşadıkları yüzünden gülümsemeleri yüzünden silinerek yerine donuk bakışlar bırakılmış genç bir kadına bakıyormuşum gibi hissetmek kalbimi sıkıştırdı.

“Bu geceyi yengemle geçirmemizi istemenin nedenini merak ettim, neyin peşindesin?” diye soran Cesur’un sesi Eylül’e diktiğim gözlerimi erkek kardeşime çevirmeme neden oldu. Çakmağı sertçe masaya bıraktı ve “Neler olduğunu anlat abi,” dedi.

“Bu gece bir operasyona katılacağım,” dediğimde Eylül de Cesur da duraksadılar, ardından birbirlerine baktılar. “Alaşafak’tan kimse etrafta olmayacak. Bu yüzden Zeliha’yı tesiste ağırlayacağız ve tesisteki personellerle tam tanışıklığı olmadığından sizin varlığınızın onu rahatlatacağını düşündüm.” Sigaradan bir duman daha alıp sandalyeyi çektim, ters çektiğim sandalyenin sırtına dirseklerimi koyarak oturdum. 

“Bu senin bizi korumanın değişik bir yöntemi,” dedi Eylül gerçeği görüyormuş gibi. “Bir süredir izlendiğimin farkındayım abi, Cesur da ben de çocuk değiliz. Peşimize adamlarını takıyorsun.”

“Bunu öylesine bir sebepten yapmadığımı biliyorsun. Yakında bizden biri olacaksın, o zaman gerektiğinde sen de çevrendekileri korumak için etrafına etten bariyer örmen gerektiğini anlayacaksın,” dedim. “Burada hepiniz güvendesiniz. En azından biz ortalarda değilken burası en güvenli yer. Eymen’in Muğla’dan döndüğünü duydum, onu da çağırdım.” Eylül kaşlarını çattı. “Sen sormadan söyleyeyim, evet, Özdağ ailesinin de etrafına etten bariyer ördüm.”

“Bu daha ne kadar sürecek?” diye sordu Cesur, Eylül’ün konuşmasına fırsat vermeden. “O herifin hâlâ yakalanmamış olması skandal. Sizin için çocuk oyuncağı olmalıydı.” Beni yargılamıyordu, bunu biliyordum, sadece o herifin nasıl hâlâ elini kolunu sallayarak etrafta dolaşabildiğini aklı almıyordu hepsi buydu.

“Bu gece onun ayakta kalan son kalesini de yıkacağım,” dediğimde ikisinin de kaşları çatıldı. 

Eylül, “Son kalesi olduğunu nereden biliyorsun?” diye sordu dümdüz bir sesle.

“Bunca zaman ortada boş boş dolaştığıma inanıyor musun gerçekten?” Dudaklarım yukarı kıvrıldı, sigaradan bir duman daha çektim içime. Öldürüp geride bıraktığım her cesedin dilinden bir cümle koparıp almayı başarmış, sonunda birleştirdiğim cümleler bana bir roman yazmaya yetecek kadar çok kelime bahşetmişti. Artık gerçeği tamamen göremiyor olsam bile gerçeğin içinde olduğu kutuyu seçebiliyor, o kutunun içinde saklanan gerçeği elime almak üzere olduğumu biliyordum.

“Halin hal değil,” dedi Eylül. “Sana bakarken başka birine bakıyormuşum gibi hissediyorum.”

Cesur sadece, “Eylül,” dedi, sesi uyarıcıydı. Gözlerimi zemine indirdim, bir süredir elimde tuttuğum kimliğin Gurur Mert Çalıklı’ya değil, Zincir’e ait olduğunu bilmenin getirdiği iç sıkıntısıyla derin bir nefes aldım.

Geçen bir buçuk ay, Devran ve benim bildiğimiz şeyin ağırlığını da diğerlerinin yanına eklediğinden bu kadar durgundum belki de. Terörü dışarıda estiriyor, içeride yavaş yavaş tükeniyor, belki de ölüyordum. Birkaç seans sessizlikle devam eden o yarım saatlik buluşmalarımız yavaş yavaş sohbetlere dönüşmeye başlamıştı Barış’la. Bazen pencerenin önünde sessizce dikilirken, ellerim ceplerimde, birdenbire bahsetmeye başlıyordum kafamın içini yiyip bitiren o gürültüden. Sinyal sesini ilk duyduğu anı hatırlıyorum, ona, “Durmuyor,” demiştim, “durması için her şeyi denedim. Bazen ortadan kayboluyor ama ben kısa sürede geri döneceğini biliyor, farkında olmadan onu yeniden duymayı beklemeye başlıyorum.”

Eylül, “Abi,” diye fısıldadığında onu duydum ama cevap veremedim, sanki biri sayfaları geriye doğru çeviriyormuş da işlenen kaderimin içinde geçmişe doğru geri adımlar atarak o terapi seansına doğru gidiyormuşum gibi hissettim.

Sanıyorum beşinci seansımızdı. Kitaplığın üzerinden alınarak bu defa çalışma masasının üzerine yerleştiren kum saatini izlediğim sırada koltukta boş boş oturuyor, saatimin dolmasını bekliyordum. Barış, “Gurur,” demişti, “son üç seferdir olduğu gibi bugün de tek kelime etmeden oturacak mısın?” Bitmesine on bir dakika vardı, sadece on bir dakika kalmıştı ama o sükuneti çok nadir yakaladığım saniyelerde konuşarak sessizliği bölmüştü. Muazzam bir öfkeyle ona baktığımı hatırlıyorum. “Seninle bir doktor ve danışanı olarak değil, Gurur ve Barış olarak konuşmak istiyorum,” diye girmişti söze. “Çünkü bu sessizlik bana keyif vermiyor, epey sıkılıyorum doğrusu. Havadan sudan sohbet etmek de mi gelmiyor hiç içinden?”

“O not defterini elinde tuttuğun sürece doktor, karşında oturmak bile hiç gelmiyor içimden.”

Gülümsemişti, sonra not defterini sehpanın üzerine bırakıp teslim oluyor gibi ellerini havaya kaldırarak, “O halde şimdi Doktor Barış değil de sadece Barış varmış gibi gibi düşün karşında, sıradan bir adam, sıradan bir insan, olmaz mı?” diye sormuştu. “Daha on bir dakikamız var.”

“On.” Yüzüne kısaca baktıktan sonra öne doğru eğildiğimi ve ona, “Teknik olarak bu benim görevim olsa da eline çokça kan bulaşmış biriyle yarım saat boyunca bu odada oturmak sana tekinsiz hissettirmiyor mu?” diye sorduğumu hatırlıyorum.

Gerçekten korkmadığını gözlerinde gördüğüm ve beni incelenmesi gereken bir şey değil de gerçek bir insan yerine koyduğu o an, belki de sıradan sohbetlerimizin başladığı andı. “Hayır,” demişti. “Kendilerine dahi çılgınca gelen düşüncelere sahip binlerce insanla tanıştım.”

“Aralarında hiç aralıksız sinyal sesi duyduğunu söyleyenler olmuş muydu peki?”

 İşte bu kendimi ona karşı açtığım ilk andı, gördü ama yargılamadı, hatta gördüğünü fark ettirmedi bile, fark etmediğimi sandı ama ben her şeyi fark edebilecek dikkate sahiptim. Hiç geçmeyen bir sinyal sesiyle yaşıyorken bile bu böyleydi. Ve o seanstan sonra, ona kendimi yavaş yavaş açmaya başladım. Bir hasta olarak değil, sıradan sohbet eden iki insanın paylaştığı o anlardan birinde, normal bir insan olarak. 

Eylül’ün uzaklardan gelen sesini bir kez daha duyduğumda parmaklarımda sıcaklık hissettim ve sigaranın izmaritine dek yandığını işte o zaman fark ettim. Kafamı kaldırıp kız kardeşimin gözlerinin içine baktım. Sessizce, “Yengem geldi,” dedi ve bakışlarım omzumun üzerinden açık duran kapının tam ortasında duran kadına tutundu. İki yandan örülmüş kahverengi saçları güneşe çok maruz kaldığından olsa gerek yer yer açık renge dönmüştü, altın yansımalar gibi duruyordu, ona da epey yakışıyordu. Ceylan gözlerinde durgun bir bakış yakaladım, beni sobelemiş gibi baktığı anlardan birindeydik. Gözlerim onu boydan boya süzdü. Karnının nasıl belirginleştiğini, içinde bize dair bir hayat taşıdığını gözler önüne serişini, üzerindeki siyah askılı elbisenin üstüne attığı beyaz gömleği, halka küpelerini, dudaklarına sürdüğü ruju her şeyi kafamın içine işledim. Yıkık dökük, yıkılması ve bir şeyleri unutturması güç hafızamın mükemmel şekilde içinde taşıdığı en kusursuz anı. En kusursuz hatıra. En kusursuz ezber. Her şeyin en kusursuzu.

Ve hemen arkasında gerçeği sakladığım kardeşim, uygun görülmeme nedeni olduğum kardeşim, göğsünü delen kurşuna rağmen gökyüzüne kanatlarını açmaya hazır kardeşim. Yener. 

Yener kapıya elini koyarak tıpkı bir kartal gibi Zeliha’nın arkasında durmuş, onu koruduğunu ve koruyacağını gösteren gözlerini yüzüme dikmişti. 

“Göreve gidecekmişsiniz,” diyerek içeri bir adım attı Zeliha, yüzünden düşen bin parçaydı ve sebebini şimdi daha iyi anlıyordum; görevime duyduğu saygıya rağmen kalbine gölge gibi düşen korkuyu da göstermeden edemiyordu bana.

Kötü bir koku yaymaya başlayan izmariti kül tablasına bastırıp masanın üzerindeki çiçek kokulu kolonyadan sıktım elime, çatık kaşlarla önce elime, sonra tekrar gözlerime baktı. Ellerimi ovuşturarak ona doğru yürürken, “Saçların ne güzel olmuş senin öyle,” dedim. 

“Ne kadar sürecek?” diye sordu söylediğimi duymazdan gelerek ve kardeşlerimi yok sayıp kollarını belime sarıp yanağını göğsüme yerleştirdi. İşte o buradayken, kollarımın arasına girdiğinde ve kalbini sağ tarafımda hissettiğimde o vakit susuyor, uzaklaşıyordu sinyal sesi; yerini Zeliha’nın kalbinin muazzam çarpış sesi alıyordu. Hayattayım, diyordu o ses bana. Seninleyim, güvendeyim, hâlâ atıyorum, avucunun içinde durduğum ve yeniden atmaya başladığım o andaki gibi, bu kez durmadan kuş gibi atıyorum işte.

Ellerimi omuzlarına yerleştirerek onu kendime tamamen bastırdıktan sonra kafasının üzerinden öptüm. “Bu gece halletmiş, yola koyulmuş oluruz,” dedim. 

“O kadar kısa mı?” Sorusu kulağıma rahatlamış gibi geldiğinden tebessüm etti.

“O kadar kısa.”

“Hakan abi de gelecek mi sizle?”

“Tüm Alaşafak orada olacağız.”

“Ama Zaferler yok.” Kafasını kaldırıp çenesini göğsüme yaslayarak bana alttan alttan kalbimi eriten bir bakış gönderdi. “Aytekin, Kerim, Oğuz, Beyhan bunlar önemli isimler. Yanınızda olmalılar hep.”

“Bizimkisi kısa görev yavrum, onlar kendi dertlerine yansınlar.”

“Bizim terminatör Tayfun’umuz var, sadece düşmana değil dosta da korku salıyor kendisi,” diye alay etti Yener arkadan. Zeliha’yı rahatlatmak için söylediği şey beni de güldürdü, belki çok içten değildi ama yine de komik gelmişti kulağıma.

Zeliha’m biraz kırgın, biraz korkulu bir sesle, “Tamam o zaman,” dedi ama tamam dese de bir şeylerin onun açısından tamam olmadığını iyi biliyordum. Ceylan gözlerini kirpiklerinin altına gizleyerek zemine bakınca çenesini tutup kafasını kaldırdım ve o gözlerin beni iyileştirebilecek tek şey olduğunu göstermek için uzun uzun ona baktıktan sonra yavaşça tebessüm ettim.

“Bayan hamile ve bir hayli güzel,” dediğimde dudaklarını büktü. “Aklımı almaya yemin etmişsiniz bakıyorum Bayan Çalıklı, saçlarınıza bayıldım.”

“İnsan içinde, sussana dana,” diye söylenerek gözlerini kaçırınca parmağımla çenesine biraz daha baskı uygulayıp, “Karım değil misin? İnsan içinde de överim, insanlıktan çıkıp da överim, her şekilde överim,” diye gevezelik ettim. “Bugün görümcen ve kayın biraderinle eğlenmene bak. Boydan alıp enden kaybetmiş kardeşin de gelecek.”

“Herkes senin gibi ayı olacaktı da sanki,” diye dudak büzdü. “Düzgün konuş kardeşim hakkında. O dilini koparıveririm valla.”

“Yalnız dilim sana lazım, epey iyi geçindiğin bir şeye nasıl olacak da kıyacaksın Zerda’m?” diye sordum kulağına eğilerek. Anında ürperdi, nadide bedeni o taptığım tepkilerinden birini sadece ve sadece benim için veriyorken kendimi yaşıyormuş, hayattaymış, yalnızca nefes alan boş bir bedenden ibaret değilmiş gibi hissediyordum.

“Yenge,” dedi Cesur ayaklanarak. “Bu gece film gecesi yapalım, listemdeki filmlere bayılacağına da eminim.”

Devran, “Destan’la Biricik de size katılsın mı?” diye sordu Zeliha’ya bakarak. “Biricik’le oturup gurbetteki erinize akrostiş şiir yazardınız.”

“Sen sus,” diye söylendi Zeliha, Devran’a kötü kötü bakarak. “Sinirim bir ayrı zıplıyor sana. Kocamla da pek yüz gözsünüz bu ara, gece uyurken yastığının altına bir tabanca koy bir gece ansızın gelebilirim.”

Sırıtarak eğilip Zeliha’yı başının üzerinden öptüm, Devran dümenden korkmuş gibi Zeliha’ya baktıktan sonra gözlerini gözlerime çevirdi ve başını hafifçe aşağı yukarı sallayarak bana komut verdi. Zeliha’nın etrafı ne kadar kalabalık olursa o şiddetli yalnızlık ve korku duygusu o kadar zor vuracaktı kıyılarına, biliyordum, en kalabalıklarda bile kalbinden yükselen kötü bir hissin esiri olabiliyordu ama en azından biraz olsun sussun istiyordum kafasının içindeki zehir zindan düşünceler.

Yaşananların sarsıntısını hâlâ taşıyordu, kalbi de eminim ki onu o gecenin içinde hapseden zihni kadar bulanıktı ve ben onu kanatlarımın içinde tutsam bile dışarıdan bize isabet etmeye devam eden kurşunların yere düşen kovanlarının sesini duyuyor, ürküyordu. Belki de bu denli ıssızlaşmasının ardında, kanatlarımdan aktığını hissettiği kanı durduramanın ağırlığını taşıyordu.

O gece oradan ayrılması epey zaman aldı, biraz oyalandı, beni lafa tutmaya, ayrılık saatinden kaçmaya çalıştı. Sonunda tesisin kapısından çıkarken omzunun üzerinden bana uzun uzun baktığını hatırlıyorum, dudaklarının rengi bile küle dönmüş, gözlerinde büyüyen endişe gölgeleri tüm gece bana musallat olacak bir huzursuzluğun göğsüme çöreklenmesine neden oldu.

Zeliha gittiğinde görev için hazırdık. Son kalesini yıkmak için yola çıkmadan hemen önce Devran’a döndüm ve “Şeytanı bataklığın içine çektim,” dedim. “Bataklığın içine girdiğini balçık boynuna kadar yükseldiğinde fark edecek.”

💀

Gece, sınır hattının üzerine eğilmiş siyah bir miğfer gibiydi. Dağların omuzları karanlıkta birbirine yaslanmıştı, vadiyi iki taraftan sıkıştıran kayalıklar olduğundan daha karanlık görünüyordu. Gurur dizinin üstüne çökmüş, gece görüş dürbününün ardından aşağıdaki yapıları izliyordu. Geriye kalan herkes bu yapılara dağılmış, artık barınacakları bir yer kalmadığı için buraya saklanabileceklerini düşünmüşlerdi. Bu bir hataydı. Gurur, terk edilmiş bir maden tesisi gibi görünen yeri izlerken nefesini tutmuştu. Betonarme iki bina, aralarında açık avlu, çökmüş bir sundurma, doğuya bakan bir servis yolu, batı tarafında kuru dere yatağı vardı. Harita basit görünüyordu, araziye inince ise her taşın arkasında tehlike saklanıyor olabilirdi.

Gurur sol elini kaldırdığı anda Alaşafak durdu.

Parmaklarının küçük bir hareketiyle iki askeri doğu yamacına gönderdi, bir diğer işaretle keskin nişancıya -Devran’a- mevziyi doğrulattı. Telsizde yalnızca kısa nefesler vardı. Gurur aşağıdaki gözcünün sigarasından yükselen turuncu noktaya baktı. Sakin görünüyorlardı, burada bulunamayacaklarını ve her şey sonlansa da canlarını kurtardıklarını düşünüyorlardı. Lakin ölümün kendisine bu kadar yakın durduğunu bilse, sigarasını o kadar rahat içemezdi. 

Gurur’un kulaklığından merkezin sesi geçti. “Zincir, hava unsuru hatta.”

Zincir’in bakışı bir an göğe çevrildi, yukarıda hiçbir şey görünmüyordu, gökyüzü kapalıydı, bulutlar alçaktı, gece savaş uçağını kendi içine alıp adeta saklamıştı ama Gurur onun orada olduğunu biliyordu. Gündüzleri kartal, geceleri bir yarasa. Yener Açıkgöz. Ses birkaç saniye sonra kulaklığa düştü. Rahatsız edici bir alayla konuştu.

“Çekiç dinlemede. Hedef bölge üzerindeyim.”

Yener’in sesi göklerden geliyordu belki ama sahayı yukarıdan görünmez bir kalkan gibi kapatan bu adamın sesi yeryüzünde de yankılanıyordu. Uçağın kokpitinde, dar camın ardında, gecenin binlerce metre üstünde süzülmeye hazırdı. Önünde yeşil ve amber ışıklarla titreyen ekranlar vardı; harita çizgilerini izledi, termal izleri kontrol etti, irtifa verilerine baktı. Dudağının kenarı yukarı kıvrıldı. “Kartal-1 hazır.”

Alaşafak vadideydi. Yener ise o gece göğü yalnızca uçmak için değil, onların üzerine kapanacak her felaketi parçalamak için tutuyordu.

“Çekiç,” dedi Gurur, “gözün bizde olsun.”

Yener’in cevabı alay doluydu. “Yukarıdan hepinizi net görüyorum.”

Gurur’un dudakları yukarı kıvrıldı. “Termal durum?”

“Ana binada dokuz sıcak temas. Avluda iki. Batı çıkışında çalışır durumda bir araç var, motor ısısı yüksek. Kaçış için her an hazırlar.”

“Batı çıkışı benim,” dedi Gurur.

Yener başıyla onayladı. “Dere yatağına kırarlarsa benden kaçamazlar. Aslında yerdeyken benden asla kaçamazlar.”

Gurur buna bir cevap vermedi, çünkü Yener’i iyi tanıyordu ve o gökyüzündeyken yeryüzünde hareket halinde olan ya da olmayan hiçbir şeyin ondan kurtulamayacağını biliyordu. Ela gözlerini kıstı ve eliyle son işareti verdi, bununla beraber halka hızla kapandı. Alaşafak karanlığın içine bir sis gibi sızdı, sinsice ilerledi. Çelik başlıkların kenarları gece merceklerinin paslı gümüş parıltısıyla sadece anlık olarak onları belirgin hale getirse de bu adamlar gizlenmek konusunda ustaydılar. Mükemmel bir uyum, ahenk, birbirlerine zincirlerle bağlılarmış gibi aynı ritme sahiptiler. Biri durunca diğeri duruyor, biri yön değiştirince öteki boşluğu kapatıyordu. Vural parmağını kulağına bastırıp, “Binbaşım,” dedi, “işaret bekliyorum.”

“Alanı daralt,” dedi Hakan Basri Şenkaya buz gibi bir sakinlikle. 

Vural’ın dudaklarında vahşi bir gülümseme belirdi, bakışlarını hedefe kitleyerek başını aşağı yukarı salladı. 

Gurur Mert Çalıklı ön hattaydı. Komutanlar çoğunlukla haritada kalırdı, Gurur kalmazdı, bu gece onların bir lideri varsa bu kişi Gurur Mert Çalıklı’ydı ve haritada kalmak yerine haritayı çizen yüzbaşı rolüyle sahadaydı.

Onun varlığı timin üzerinde görünmez bir ağırlık gibi değildi, sırtlarında onları dik tutan omurgaydı. Hepsi biliyordu: Gurur yürüyorsa, geri dönmek ihtimal değildi, son seçenek bile olamazdı.

Depo olarak kullanmayı planladıkları eski püskü yapının kapısındaki iki gözcü hâlâ durumdan habersizdi. Zincir, Devran’a baktı, keskin nişancı hazırdı, kısa bir baş hareketiyle iki boğuk ses gecenin kara kumaşını yırttı. Gözcüler, sigaralarının dumanı daha dağılmadan yere serildi.

“Temiz.”

Gurur gövdesini biraz öne verdi ve “Başlıyoruz,” dedi.

İlk patlama sesi yükseldiğinde dışarıdan bakılınca yalnızca kısa, sert bir ışık çakması görüldü, içeriden bakıldığında ise her şey parçalara ayrılmaya başlamıştı. Alaşafak, iki koldan avluya kara bir su gibi aktı. İlk grupta Adnan, Vural ve Girdap vardı, ikinci grupta Yaman ile Tayfun sırt sırta vermişler diğerlerini güvenli bir şekilde kollayarak akışa ayak uyduruyordu. Gurur orta hatta kaldı, gözleri her yeri aynı anda görüyor gibiydi ve bu çok tehlikeliydi.

İçeriden silah sesleri yükselmeye başladı ama sıkılan silahların özünde panik vardı. Mermiler beton duvarlara çarpıp kıvılcımlar saçıyor, camlar patlıyordu ve projektörlerden biri titreyerek söndü. Karanlık bir anda çok daha büyüdü, yoğunlaştı ve her yanı sardı. Türk askeri karanlıktan korkmazdı, aksine o karanlığı sırtına alır ve bir örtüye çevirerek oyunu kimin yönettiğini karşısındakine gösterirdi. 

“Sağ pencere, Zincir!” diye bağırdı Vural ileriden, Gurur dönmedi, o yöne bakmadı, doğrudan emrederek, “Bastır. Sol kanat. İlerle,” dedi.

Yener uçağı sert bir dönüşe aldı, kokpitin camından aşağıya baktığında vadinin siyah bir yarık gibi büyüdüğünü gördü. G kuvveti gövdesine bindiğinde nefesi bile değişmeyen bu yaralı asker, bu gece gökyüzünün kime ait olduğunu ikinci kez gösterecekti. Parmakları kumandada hesaplı bir şekilde sakince hareket ederken dudaklarında durumdan aldığı keyfin yansıması olan bir gülümseme belirmişti.

Bir örgüt üyesi ana binanın yan kapısından hızla dışarı savrulup ateş açmaya başladı, Gurur’un önünde duran Yaman refleksle yere çöktü ve kurşun arkasındaki paslı sac levhaya sertçe saplandı. Gurur bir an bile duraksamadı, namlusunu kaldırdı, iki kontrol atış yaptı ve adam geriye savularak beton zemine çarpıp yere yığıldı. 

“Bok çuvalı seni,” dedi Yaman kısık gözlerle. Gurur ise duygusuz gözlerle yere yığılan cesede bakıyordu. Yaman’ın bakışları kısaca Gurur’a dokundu, ardından gözlerini binaya çevirdi ve “Öfke hata yaptırır,” dedi. “Bulunmayacaklarına çok inandılar.”

Telsiz tekrar cızırdadı ve Açıkgöz, “Gurur, batı aracında hareket var. Üç kişi çıkışa hazırlanıyor,” dedi. 

Gurur bakışlarını batı hattına çevirirken, “Batı servisine kapanın,” dedi, Vural doğrudan söyleneni yaptı. “Araç dereye inmeden kesilecek.”

“Anlaşıldı,” dedi Vural.

Yener’in gözleri termal ekrandaki küçük ışık patlamaları gibi görünen çatışmada dolaştı. “Batı aracı hareket etti,” dedi. “Dere yatağına kırıyorlar. Zincir, on saniye içinde görüş dışına çıkabilirler.”

“O zaman,” dedi Gurur binaya doğru ağır ağır yürürken. “Yarasanın çığlığını duyma zamanları geldi.”

Yener dilini dışarı çıkarıp keyifle güldü. “Hadi bakalım!”

Bu kısa cümlenin ardından gökyüzü sadece birkaç saniyeliğine sustu. Öyle bir sustu ki bu vadinin ortasındaki herkes başını istemsizce havaya kaldırdı. Çatışmanın patırtısı, telsizlerin cızırtısı, taşlara çarpan mermilerin ince ıslığı bile bir anlığına karanlığın içine geri çekilmiş gibiydi. 

Leşler, ilk kez üzerlerindeki gecenin yalnızca gece olmadığını o an anladı.

Bir ses geldi. Önce çok uzaktan, sonra derinden, sonra toprağın altında uyanan eski bir yaratığın göğsünden… Dere yatağına doğru kaçan aracın içindekiler motorun gürültüsüne, lastiklerin taş üstündeki sekişine, kendi paniklerinin kulak zarlarını yırtan uğultusuna rağmen o sesi yakaladılar. Gökten inen o ses, hepsinin üzerine adeta çökmüştü. Önce bunu bir gök gürültüsü sandılar, sonra göğün insanı bağışlamayan metal bir hayvan doğurduğunu anladılar. 

F-16 bulutların ardında görünmeden geçti. Ve hücum etti.

Vadinin iki yamacına çarparak katlanan o gürültü kayalarda sekip daha da çoğaldı, kutu otların arasına, beton duvarların çatlaklarına, leşlerin göğüs kafeslerine girdi. Karanlığın içinde tek bir uçak değil, sanki dişlerini bilemiş koca bir kurt sürüsü dolaşıyordu. Havada henüz hiçbir şey görünmüyordu, buna rağmen herkes onun orada olduğunu ve hücum etmek üzere olduğunu biliyordu.

Yener kokpitte başını hafifçe yana eğdi, ekranların ışığı yüzünde vahşi, keskin çizgiler oluşturuyordu. O an savaş uçağının içinde oturan bir pilot değil, göğün karanlığını içinde barındıran bir bedenlenmiş bir delilik görünüyordu. Dudağının kenarında operasyondaki hiçbir makul adamın yüzünde bulunmaması gereken bir haz vardı.

Yener Açıkgöz ne yaptığını biliyordu. Uçak onun altında bir makine değil, eğitilmiş bir canavar gibiydi ve onu eğiten kişi Yener Açıkgöz’dü. Dizginin biraz gevşettiğinde gökyüzünü yırtıyor, avını gördüğünde burnunu indiriyor, sonra yeniden karanlığın içine tırmanıyordu. 

Vural, “Çekiç, vuruş alanı açık,” dedi sabit bir sesle. 

Yener neredeyse neşeli bir sesle, “Rüyalarına gireceğim ve bu onların son rüyası olacak,” dedi.

Gurur binanın kırık kapısına yaklaşırken başını kaldırmadan dinledi, uçağın sesi ensesinden aşağı hoşnutluk yüklü bir ürperti indirdi. Yener şov yapıyordu, Gurur bundan çok memnundu. F-16 ikinci geçişte bu kez daha alçaktan indi. Ses bu kez daha sertti, avludaki paslı sac levhalar titremeye, cam kırıkları yerlerinden zıplayarak havalanmaya başladı. 

Dere yatağındaki araç sertçe savruldu.

“Merhaba orospu çocukları!” diye bağırdı Yener. Şoför panikle direksiyonu kırdı, araç taşların üstünde yanlamasına kaymaya başladı ve bir kaya çıkıntısına sürterek kıvılcımlar çıkardı. Biri arka camdan dışarı bakmaya çalışırken tam da o anda göğün içinden geçen karanlık gövdenin silüetini gördü. Bir anlık görüntüydü. 

Yener burnunu hafifçe aşağı verdiği canavarına sevgiyle gülümsedi ve “Kaçmayın çocuklar,” diye mırıldandı kendi kendine. “Daha yeni ısınıyoruz.”

Ve ateş başladı. Gökyüzünden yere inen ilk ölüm çizgisi vadinin karanlığını beyaz bir kaos gibi yırttı. Ateş toprağa dokunduğu yerde ışığın aniden patlamasına neden oldu ve taş parçaları şiddetle havaya kalktı. Açıkgöz, aracı hedef almıyordu, aracın önüne, kaçabileceği alanlara indiriyordu. Onları öldürmeden önce nereye giderlerse gitsinler o gökyüzünde olduğu sürece ondan kaçamayacaklarını göstermeyi planlıyordu. Şoför direksiyonu toparlamaya çalışsa da artık bunun bir yolu olmadığını kendi de içten içe biliyordu. Yol seçilemeyecek durumdaydı ve vurulmaları an meselesiydi; üstelik patlama öyle kuvvetliydi ki aracın tüm camları patlamış, araç yan yatmıştı. Yol, Açıkgöz’ün çizdiği korku çemberinin içinde daralarak tamamen yok olmuş durumdaydı. 

“Çekiç, temas panikte,” dedi Vural. “Araç kontrol kaybetti.”

“Panik değil o aşkım,” dedi Yener gözlerini ekrandan ayırmadan. “Korku.”

Gurur, binanın girişinde durup dinledi, içeriden açılan kurşunların ritmi bozulmaya başlamıştı. Leşler artık düzenli sıkmıyordu, gökteki canavarın sesi yerdeki çatışmanın da matematiğini ciddi şekilde değiştirmişti. Adamlar yukarıya bakmakla önlerindeki askerlere karşılık vermek arasında kararsız kalmış, panik gitgide büyüyerek her yere dağılmıştı. İşte Zincir’in de beklediği buydu.

“Zincir,” dedi Muşta telsizde. “İşe yarayacağı sağ bırak.”

Gurur Mert Çalıklı’nın dudağının kenarında ölümcül bir tebessüm ilk adımını attı. “Bakarız.” İşte bu, telsizin diğer ucundaki herkesin donup kalmasına neden olan umursamaz, tek kelimeden oluşan, baş kaldırmayla yüklü bir cümleydi. Hiç beklemeden içeri girdi. O içeri sızdığı anda Yener havada bir kez daha döndü, bu dönüş artık uçmaktan fazlasıydı, bu bir meydan okumaydı. Uçağın gövdesi gecenin içinde kavis çizdi, kanat ucundan kopan görünmez kuvvet bulutları bile keserek geçiyordu. Sanki Açıkgöz, o dev makineyi sadece kullanmıyor, onu bileğinden kavrayıp savaşa sürüklüyordu. Bir pilotun olması gerektiği şekilde hesaplı, bir delinin olabileceği kadar cesurdu. Kokpitte alarm ışıkları yanıp sönüyor, telsizden sesler yükseliyor, göstergelerdeki rakamlar şiddetle hareket ediyordu. Yener’in zihnindeki sessizlik kısa sürdü. F-16 bu kez aracın üzerinden öyle bir hızla geçti ki dere yatağındaki adamlar uçağın gölgesini üstlerinde hissetti. 

Gurur önünde duran adamlara sırıtarak bakarken, “Hayatım,” dedi telsize, herkes bir an duraksadı ama seslendiği kişi mesajı almıştı. “Ben almam gerekeni aldım. Parlat geceyi.”

“İzle sevgilim, bu senin için,” dediği duyuldu Yener’in. 

Uçak birden alçaldı, gürültü öyle kuvvetliydi ki ardından yükselecek patlama sesini herkes tahmin edebiliyordu. Araç, Yener Açıkgöz tarafından kusursuz bir vuruşla imha edildi.

“Işığım gözünüzü alabilir!” diye bağırdı Yener keyif dolu bir kahkahanın ardından.

Çok kısa süre sonra ip gibi dizilmiş adamların her biri enselerinden yedikleri darbeyle moloz yığınının içine düştüler, Binbaşı Şenkaya elinde telsizi ve yere düşen sağlam adımlarıyla gecenin içinden bir gölge gibi geçti, adamlar kafalarını kaldıramadan sadece gözlerini kaldırarak botun sahibine bakmaya çalışırken korku yüklüydüler. 

“Şimdi,” dedi telsizini aşağı indirip, maskenin ardından görünen mavi gözlerini leş olmaya hazır bedenlerde dolaştırarak. “Aranızda Cengiz’i tanıyan var mı?”

Yüreklerin buz tuttuğu bu kısacık anda, adamlar sadece ismini duyduğu ama yüzünü bir defa bile görmediği liderlerinin gölgesi bu karanlık gecede üzerlerine çökmüş gibi ürperdiler. Gerçek ismi miydi? Bunu asla bilemeyeceklerini başından beri biliyorlardı, sadece ona Cengiz deniyordu işte, kim bilir, belki de gerçek ismiydi.

Aralarından biri sızlanarak, “Yüzünü bilmeyiz,” dedi, “yüzünü sadece üç kişi bilir. Biri Emsal Komutandır, diğeri yakın adamıdır, sonuncu da onun yeryüzündeki gölgesidir.”

“Komutan mı?” Gurur boğazından yükselen bir kahkahayı bastırma gereği duymadı, konuşan adam bu korkutucu kahkaha karşısında endişe duymadan edemedi çünkü o kahkahada deliliği duymak çok basitti; bir aptal bile duyabilirdi. “Senin komutanının mezarına işedim.” Yerdeki yüzün sahibi kafasını kaldırıp Gurur’a bakmaya çalıştı ama buna yüreği olduğu söylenemezdi. 

“Sen onun oğlu değil misin?” diye sordu sonunda korkusunu bir köşeye bırakarak. “Sesiniz bile benziyor.”

Gurur’un kaşlarının ortasında oluşan çukurda öfkeyi görebilirlerdi, alayı görebilirlerdi, mutlak surette karanlığı görebilirlerdi ama görülmeyen, bilinmeyen, anlaşılmayan bir şey vardıysa bu da orada delilik vardı. Botu zemindeki toprağı ve taşları ezdi, her bir adımda karanlık daha da büyüyor gibiydi. Leş gözlerini sıkıca yumdu, gelecek darbeye hazır hissediyordu ama beklediği darbe gelmeyince gözlerini aralayıp kafasını kaldırmadan önünde duran postallara baktı.

“Ben onun hiçbir şeyiyim lâkin bilmelisin ki senin ecelinin ta kendisiyim.”

ZELİHA ÖZDAĞ ÇALIKLI

Destan’ın önüme bıraktığı meyve suyu bardağına dakikalardır baktığımı, Eymen bir anda kolunu omzuma atıp beni göğsüne çekerek bardakla aramızda uzayan göz kontağını kestiğinde fark etmiştim.

“Nasıl özledim onu ya,” dedi dudaklarını saçlarıma bastırıp koklayarak. “Evde kocan yokken ev gözüme daha güzel göründü.”

Dirseğimle boşluğuna vurup, “Ne istiyorsun sen benim kocamdan?” diye söylendim.

“Ben ondan bir şey istemedim, o geldi ablamı götürdü,” diye homurdandı. Derin bir sessizliği terk etmek için uzun uğraşlar vermem gerekti. Başımı Eymen’in omzuna bastırıp gözlerimi televizyonda oynamaya devam eden filme çevirdim, konuşacak halim yoktu, bu gece bir an evvel bitsin istiyordum. Destan hemen çaprazımdaki koltuğa oturduğunda Cesur’un gözleri ona dokundu, kızın filmden hoşlanmadığını düşünmüş olacak ki, “Seni sarmıyor mu bu tür?” diye sordu. Bakışlarım Cesur’dan ayrılarak utangaç bir şekilde oturduğu yere sinen, Devran’ın küçük bir minyatürü gibi görünen Destan’a çevrildi. Saçlarıyla oynarken, “Ben aksiyon filmlerini pek sevmem,” dedi açıkça.

Cesur tek kaşını kaldırıp, “Hangi türü seviyorsun peki?” diye sorduğunda Destan konuşmanın bitmemesinden, daha da uzamasından duyduğu gerginliği saklamadan gözlerini kaçırıp, “Romantik filmleri seviyorum. Genelde eski olanları,” diye mırıldandı.

“Eski olanlar mı?” Eylül sonunda kafasını çevirip filmden kopmayı başarmış olmalıydı. Üzerinde abisine ait bir tişört ve bana ait bir eşofmanla, saçlarını topuz yapmış, Çalıklı genetiğinin güzelliğini sergiler gibi oturuyordu. Onun salonun ortasında olması büyük haksızlıktı, yeri podyumlar gibi görünüyordu. “Yeşilçam filmlerini mi seviyorsun?”

“Yani evet, seviyorum ama genelde yabancı filmleri daha çok severim, siyah beyaz çekilmiş olanları özellikle,” dedi Destan, Eylül ile konuşurken daha girişken görünüyordu.

“Yaz sinemasına gidelim o zaman seninle,” dedi Eylül. “Her hafta başka eski bir filmi vizyona sokuyorlar. Bayılırsın eminim.”

“Olur,” dedi Destan hevesle, Eylül yavaşça gülümsedi, Cesur’un ise abisinin bir kopyası gibi bakan gözleri hâlâ Destan’ın üzerindeydi. Herhalde kızın Eylül ile rahatça diyalog kurup kendisiyle pek de diyalog kuramaması garibine gidiyordu. “Bu arada eğitimler nasıl gidiyor?” Bu soru da Destan’dan çıkmıştı, Cesur’un kaşları bir anlığına çatıldı. Meraklı gözlerimi Eylül’e çevirdim, son birkaç ay içinde onlarca yaş almış gibi sessiz bir olgunlukla taçlanan bakışlarında bir ateş gördüm. Azim, istek ve belki de adını koyamadığım çok daha derin bir şeyin ateşiydi bu. Bedenini dik konuma getirdi, ardından bağdaş kurdu ve süreçle alakalı hevesli ama alçak bir ses tonu kullanarak konuşmaya başladı. Eymen saçlarımı okşarken tıpkı benim gibi pürdikkat Eylül’ü dinliyordu.

Sonunda vitaminlerimi almak için ayaklanıp mutfağa geçtiğimde Eymen de arkamdan ayaklanarak benimle mutfağa geldi. Suyu doldurup kapsülleri çıkarırken omzumun üzerinden ona baktım. Tezgaha yaslanmış enerji içeceğini yudumlarken tepkilerimi ölçüyor gibi dikkatle bana bakıyordu. Tek kaşım havaya kalktı. “Ne izliyorsun beni?” diye sorup dilimin üzerine kapsülleri yerleştirdim.

“Hamileliğin birine nasıl bu kadar yakışabileceğini düşünüyordum,” dedi alayla, gözlerimi devirerek kapsülleri yutarken kıkırdadı. “Abla.”

“Hım?”

“Özür dilerim.”

Söylediği şey karşısında parmaklarımın arasında tuttuğum bardağı daha sıkı kavramam gerekti, omzumun üzerinden yeniden ona bakarken kaşlarımın ortasında bir çukur belirmişti. Dudaklarına bir tebessüm yerleşti, bu kederli bir tebessümdü, neredeyse mahcup göründüğünü bile söyleyebilirdim.

“Ne için?”

“Sana onu istemediğimi hissettirdiğim için.” Gözlerini karnıma indirip uzun uzun karnıma bakarken sessizlik onunlaydı. Kalbimin atışları bir anlığına ağırlaştı, yaşananlar bir sis gibi yavaşça mutfağa sızıp etrafımı kapladığında anıların beni boğduğunu hissederek gözlerimi yumup birkaç saniye bekledim. “Onu istedim, elbette istedim, istemedim değil,” derken gözleri hâlâ karnımdaydı, gözlerimi açtığımda bakışlarını oradan ayırmadığını görmüştüm. “Ama seni ondan daha çok istedim.” Gözlerini kaldırıp babamın yansıması olan mavi gözleriyle uzun uzun bana baktı. “O bizim kanımızdan canımızdan, onu elbette herkesten çok seveceğim ama senden daha çok değil. Ben seni bu dünyadaki herkesten daha çok seviyorum.”

Zihnimin derinliklerinden yükselen sesler bir anlığına kesildi. Kardeşimin gözlerinin içine bakarken ağlama hissinin boğazımı saran eller olduğunu hissettim. Ağlamak istemedim, oysa gözyaşları gözlerime kirpiklerimin harelerime düşen gölgesinden bile yakındı. Yaslandığı yerden ayrılarak birkaç küçük adım atıp önümde durdu. Büyük avucunu yanağıma koyup, “Birbirimizi yiyerek büyüdük seninle ama bir kez olsun birbirimizi bir başkasına yedirmedik,” dedi, “sen abla, bir ablanın sadece abla olmayacağının, annenin yeryüzüne düşen en berrak yansıması olacağının kanıtısın benim için. Bu yüzden bil diye söylüyorum, yeğenim için kendi canımı bile verebilirim ama senin için, değil sadece can vermek, hiç tanımadığım birinin canını dahi düşünmeksizin alabilirim. Sen işte benim için bu demeksin. Annem desen değilsin, babam desen değilsin ama gel gör ki sadece ablam da değilsin. Sen ailemdeki herkesten alınmış bir rolün yansıması gibisin. Bir abla, anne, baba, abi, öğretmen, dost, suç ortağı, yoldaş, bazen düşman ama her zaman koruyucumsun.”

Gözlerimin dolmasına engel olamadım, dokunuşundan kurtulmak için kafamı çevirmeye çalıştığımda parmaklarını yanağımda gezdirerek, “Ağlatmak için demiyom,” dedi ve Muğla ağzı beni gülümsetti. “Özür dilerim,” diye fısıldadı. “Eğer o süreçte sana istemediğimin oğlun olduğunu düşündürdüysem, çok özür dilerim. Ben sadece ablamı istiyordum.”

“Çok salaksın,” diye fısıldadım elimdeki bardağı tezgahın üzerine koyarken. “O kadar salaksın ki.” Kollarımı onun ince beline sardım. “Aptal.”

Kollarını boynuma sarıp büyük ellerini kafamın üzerine yerleştirirken, “Ablasını çok seven bir salak,” dedi, “söylemediği zamanlarda bile, herkesten çok seven bir salak.”

“Ablan ölsün sana, laflara bak ya, Allah boyla birlikte iki metre dil de mi vermiş sana? Salak biri.”

“Sus,” diyerek güldü. “Bu hayattaki ilk rakibin bendim. Ve yine bil, beni hiç doğurmadın ama ilk doğurduğun oğlan çocuğu da benim senin.”

“Seni ben doğurmadım belki ama evet,” dedim, “ilk doğurduğum oğlan çocuğu sensin benim.”

Bana daha sıkı sarıldı, benden boyca oldukça uzun bu adamın, gözlerimin önünde büyüyen bu çocuğun kollarımda yine eskiden olduğu gibi küçücük kaldığını hissettim. Boyuna rağmen, yaşına rağmen, kollarında küçücük kalan kişi ben olmama rağmen.

“Bana bak,” diye fısıldadığımda bana daha sıkı sarılarak, “Hım?” diye mırıldandı.

“Sen kocamın kardeşinden mi hoşlanıyon?”

Bir an bedenimi saran kollarının kaskatı kesildiğini hissettim. Çenemi göğsüne sürterek kafamı kaldırmaya çalıştığımda beni daha sıkı kavrayarak durdurdu, ona bakmamı istemediğini anlayıp kaşlarımı kaldırdım. “Ay ben bir tek öleceğim günü bilmiyor olabilir miyim ya?” diye sordum yüksek sesle.

“Ne diyon ya?”

“Doğru anladım değil mi?” Çenemi tekrar göğsüne bastırıp kafamı kaldırmaya çalıştım ve bir kez daha buna engel olarak beni durdurdu. “Resmen gözümün içine bakmaya utanıyor olabilir misin şu an?”

“Saçmalama,” diye söylendi. “Yaptığın çıkarımı hazmetmeye çalışıyorum şu an.”

“Doğru bir çıkarım olduğu için mi yoksa şaşırdığın için mi?”

Sustu bir süre, sonra, “Abla saçmalama bence,” dedi beni sıkıca tutmaya devam ederek.

“Bana öyle gelmedi bence, basbaya hoşlanıyorsun, değil mi?” diye sormamla, “Duyan yanlış anlayacak sessiz ol biraz ya!” diye çemkirmesi bir oldu.

Bu kez kafamı kaldırıp nihayet ona bakabildim. “Ondan hoşlanıyor musun?” diye sordum sessizce.

Gözleri yüzümde dolaşırken, “Seni bunu düşündürmeye iten hangi davranışımdı?” diye sordu sessizce, sanki bu konuyu yüksek sesle dillendirmek bile yasaktı, korktuğu belki de saklandığı bir şeyin önünde dikiliyormuş gibi hissettiğini anladım çünkü ben kardeşimin ne hissettiğini her zaman bir bakışı, bir göz süzüşü, değişen bir ses tonundan anlardım. Belki de abla olmanın meziyetlerinden biriydi bu.

“Gözlem ve seni tanımak. Abla radarlarımı üzerinde kullandım biraz,” dedim gözlerim yüzünde dolaşırken. “Yanıldığımı mı söyleyeceksin?”

“Kız kolay şeyler yaşamadı,” dedi sorduğum soruyu es geçerek. “Yaşadığı şeyi ben yaşasaydım toparlanamazdım.” Eylül’ün o gece maruz kaldığı şeyi hatırlamak dilimin damağımın kurumasına neden oldu. Parmaklarına bulaşan ilk kanın, öz babasının kanı olması, taparcasına sevdiği adamın gerçek yüzünü görmesi ve verilmiş bir karar doğrultusunda onun canını kendi elleriyle almış olmasının tahribatı bir ömür boyu peşini bırakmayacaktı. Ruhunda bir ur gibi taşıyacaktı yaşanan her şeyi. “Böyle bir şey yaşamış bir kızın başını ağrıtacak şeyler yapmam,” demesi bir an beni duraksattı. “O şu an abisinin yolunda ilerliyor, hayatını buna bağlamış gibi davranıyor.”

“Sanırım cevabımı aldım.”

“Sana tamamen eminim, diyemem,” dedi dürüstçe. “Ama ona acıdığımı düşünmeni de istemem. O gece yaşanmadan öncesinde de içimde ona karşı belirsiz bir şeyin varlığını hissetmiştim. Bak belirsiz diyorum, hemen isim koyma, imalar da yapma. Anlasın istemiyorum, rahatsız olsun hiç istemiyorum.”

Dudaklarım yukarı kıvrıldı. “Suyu bulandıracak bir şey yapmam ablam, merak etme.”

O da beni taklit ederek gülümsedi.

“Ama Gurur seni fazlalığından tavana tersten asar,” diyerek sinir bozucu bir sırıtış takındığımda bir an duraksadı. “Bu yaz tavan vantilatörü diye kardeşimi kullanacak olma düşüncesi nasıl sarstı beni şu an ya.”

“Kalkıp o yaşlı bunağa bunu söylemeyeceksin değil mi?”

“Çok gençsin, sana kıyar mıyım?”

Bana dik dik baktı. “Korktuğumdan demedim onu yalnız.”

“Nasıl ya? Korku yok mu şu an? Yokla bir kendini, bir yerlere sinmiş saklanıyor olabilir.”

“Ne korkacağım o muşmuladan,” diyerek benden ayrılıp enerji içeceğini eline aldı. “Sadece bu konu hiç açılmamış gibi kapansın bu gece burada. Bir şey olacağı yok, konusu da olmasın.”

Bir şeylerden ne kadar saklanırsan o kadar kolay sobeleneceğini ona söylemedim, bunu zaman ona zaten öğretecekti. Umuyordum ki acı bir şekilde öğretmesindi. “Anlaştık,” diyerek önüme döndüm. Tam o sırada mutfağa Eylül girince ve “Ne yapıyorsunuz burada?” diye sorunca Eymen irkildi, elindeki enerji içeceği tezgaha düştü, yayılan içeceğe ve Eylül’e bakarken afallamış görünüyordu. Eylül’ün de sakin gözlerle tezgaha yayılan içeceği izlediğini gördüm.

“Aman ya ödünü kopardın kardeşimin,” diyerek gülüp bezi daha da yayılmasın diye sıvının üzerine atarken Eylül’e baktım. “Eymen bana beni ne kadar sevdiğiyle ilgili bir şiir yazmış, onu okuyordu.”

Eylül gözlerinin kenarları kırışana kadar güldüğünde Eymen ellerini kotunun kenarlarına silerek bana dik dik baktı. “Merak ettim şiirini,” dedi Eylül, gözlerini Eymen’e çevirerek.

“Ablama özeldi o,” dedi Eymen, Eylül’e bakmadan. “Ben bir babamı arayayım,” diyerek çıkışa ilerledi. “Merak etmiştir, haber et demişti.” Eylül’ün yanından geçerken ikisi de bir an duraksayarak birbirlerine omuzlarının üzerinden baktılar ama bu bakışma kısa sürdü, Eymen mutfaktan çıktığı an tuhaf bir sessizlik içeriye çöktü.

Bezi sıvının üzerinde dolaştırarak kabasını alırken Eylül, “Nasılsın?” diye sordu sessizce. Göz ucuyla ona baktım ve “Hamileyim,” dedim, bir an ciddiyetle söylediğim şey gülerek başını iki yana sallamasına neden oldu.

“Gitgide birbirinize benziyorsunuz. Abim ve sen.”

“Birdi, iki olduk, üçüncü de yolda,” diye alay ettim.

“Üç tane Gurur Mert Çalıklı bana biraz fazla gibi geldi,” dedi ürpererek. “Bırak ben temizleyeyim.” Elimdeki beze davranınca ona dik dik baktım.

“Kız niye sakat mıyım ben?”

“Hamilesin altı üstü,” dedi omuz silkerek, bu kez gülme sırası benimdi.

“Güzel, beğendim. Şakaların abininkilere yakın güzelliğe erişmiş ama hiçbiri sanılmasın ki benim koca danamınki kadar güzel olabilsin, komik olabilsin.”

Eylül sesli gülüyordu ama ben geceden beri içimde taşıdığım o huzursuzluğun varlığını örtbas etmek için konuşup duruyordum aslında, bunu da Gurur’dan başka kimsenin anlayamayacağını biliyordum. Bir de Yener anlardı. Eğer burada olsaydı.

Gecenin devamında Biricik kafamı dağıtmak için -ve kendi kafasını da dağıtmak için- kağıt oynamayı teklif etmişti, kağıt oynama konusunda iyiydim çünkü babaannem süslü Maria’ydı ve çocukluğum onunla kağıt oynamakla geçmişti. Saatler bir türlü ilerlemiyordu, ne kadar vakit öldürürsek öldürelim sanki akrep aynı sayının üzerinde nöbet tutmaya yemin etmişti. Gurur şafak sökerken gelmedi, öğlen oldu gelmedi, akşam oldu gelmedi ve bir sonraki geceyi tıpkı aynı geceyi bir kez daha yaşıyor gibi yaşarken Muşta’nın, “Yakında evde olacağız,” telefonuyla biraz olsun rahatladım.

Saatler yeminlerini bozmuş gibi zincirlerinden salındıklarında şafak gökyüzünü kanatmaya başlamıştı. Yaz yağmuru camlara vurmaya başlamıştı, o sırada çalışma odasında oturmuş sessizce boşluğu izliyordum ve herkes uyuduğu için eve çöken sessizliği yok edecek bir ses arıyordum, telefon çalmaya başlasın, arayan kişi Gurur olsun istiyordum. Ama şafak çoktan gökyüzünü terk ettiğinde ve geriye yağmurun gölgesi olan grilik kaldığında o sessizlik gitgide daha da büyüyerek beni içine aldı. Yakında evde olacak, dedim kendime. Sonunda huzursuzlukla yerimden kalkıp telefonu elime aldım ama kimi arayacağımı bilemediğimden tekrar masanın üzerine telefonu bırakmak zorunda kaldım.

Bakışlarım sadece bir anlığına o dolabın arkasında olduğunu bildiğim odaya kaydı. Tek bir bakıştı ama uzundu, sanki içimdeki huzursuzluğu yine içimdeki merakla bastırabilirmişim gibi hissetmiştim. Derin bir nefes aldığımı hatırlıyorum, ardından adımlarım yavaşça dolabın önüne düşmeye başladı. Bir süre önünde dikilsem de içeri girmenin bir yolunu aramadım ama sonunda oraya girmem, orayı görmem gerektiğine dair duyduğum o durdurulamaz istek beni içine çekti.

Korku oradaydı, onu kontrol etmeye çalışarak düşüncelerimi ve hislerimin geri kalanını diri tutmaya çalıştım. Elim yavaşça düzeneği bulma ihtiyacıyla kitaplığın hatlarında dolaşmaya başladı, büyük dolabın neresine dokunursam gerçeğe ulaşırdım bilmiyordum ama parmaklarım ahşabın yüzeyinde dolaşırken kalbimin vuruş seslerini duyabiliyordum. Gözlerimi kapatarak, “Görmem gereken bir şey varsa, göreyim,” diye fısıldadım, parmaklarım ağır ağır yüzeyde dolaşırken tekrar konuştum: “Bilmem gereken bir şeyt varsa bileyim.”

Tam da o noktada bir sürgünün çekilirken çıkardığı o kalın sesi duyup gözlerimi aniden araladım. Avucum tam olarak neredeydi bilmiyordum, nereye dokunmuştum bilmiyordum, sanki Tanrı bir kez görebileceğimi söylüyordu, sadece bir kez şahit olacaktım ve sonra sonsuza dek unutmam gerekecekti. Avucumu yavaşça bastırmamla mekanizmanın kalktığını anlamamı sağlayan şey ahşabın arkaya doğru aralanmaya başlaması oldu.

Bir adım geri çekilip uzaklaşmakla, kalıp yüzleşmek arasındaki o ince çizgide kapana kısıldığımı, geri de adım atsam ileri de adımlasam düşeceğimi hissediyordum. Başta basit bir kararsızlıktan ibaret sandığım bu bekleyişin sonrasında kararsızlıktan ziyade, büyük bir korku olduğunu keşfettim. Yine de durmadım ve içeri girdim. Büyük mantar pano hemen karşımdaki duvarda duruyordu, karanlığa rağmen mantar panonun üzerine asılmış fotoğraf karelerini ve kağıtları seçebiliyordum. Elim duvarda dolaştı, ışık kaynağına gittiğine emin olduğum anahtarı aşağı indirmemle içerisi birdenbire kanlı bir dolunay başımın üzerinde dikilmiş gibi kızıla boyandı.

Bununla beraber gözlerimin kadrajına girmeye başlayan görüntülerin beni sarstığını hatırlıyorum. Bir adım daha atıp mantar panonun önünde dikilip kafamı kaldırdım ve yükseğe asılmış, üzerine muhtemelen kırmızıyla çarpılar çizilmiş fotoğraflara baktım. İlk fotoğraftaki esmer, kirli sakallı adamın zayıf bir yüzü, düşük göz kapakları vardı normal bir fotoğraf karesiydi ama sonraki fotoğraf kareleri ürpermeme neden oldu. Çünkü adamlardan birinin hırpalandığı açıkça görünüyordu, gözleri şişmiş, dudağı yarılmış, baygın bir şekilde tek gözü zar zor açıkken kadraja bakmıştı. Üzerine çarpı çizilmişti. Bir sonraki adamın da yüzünde anlam veremediğim kabuklar vardı, sanki üzerine bir şey eriyip damlamış ve tüm suratını kaplayarak kabuklanmıştı. Onun da üzerinde aynı çarpıdan vardı. Bir adım geri gidip derin bir nefes aldım, çok dikkatli bakmak, çözmek istemedim, üstünkörü dokunsun istedim gözlerim tüm bu vahşete. Çünkü bir diğer fotoğraf karesindeki adamın yüzü tanınmaz haldeydi, eminim ki onu yakinen tanıyan biri bile bu yüzle teşhis edemezdi. Mantar panonun neredeyse her noktasına bir adam fotoğrafı yerleştirilmişti, neredeyse hepsinin üzerinde çarpı vardı ama iki tanesinde yoktu. Adamların yüzleri daire içine alınmış, yanlarına soru işareti çizilmişti. Kağıtlardan birine dokunmak için elimi uzatırken bedenimin buz kestiğini hatırlıyorum, ne hissetmem gerektiğini bilmiyordum, düşüncelerim birbirine girmiş zincirleme bir kaza görüntüsünü anımsatıyordu. Sonunda panoya iğnelenmiş kağıdı çıkarıp aldım ve okumaya başladım.

Selçuk Demirci, elle tutulur bilgi alınamadı, kırk beş dakikalık sorgunun sonunda hedef temizlendi.

Adil S. Karargahlardan birinin daha ifşasını yaptı, işbirliğine teşekkür amacıyla sorgusu diğerlerinden kısa sürdü, hedef temizlendi.

Gözlerim aşağıya indi. X kim? Durdum, soru işaretini çizerken elleri titremiş olmalıydı, normalde hoş görünen el yazısı burada zihnindeki karmaşayı ele verircesine bozulmuş, dalgalanmıştı.

Terörle bağlantısı ne? Rolü ne? Hayatta mı? Her sorunun sonuna çizilmiş soru işaretleri bozuk ve dalgalıydı. Emsal ile bağlantısı ne? Emsal ile görüşüyor muydu? Kimsin? Neredesin? Yaşıyor musun? Gerçekten var mısın? Çizgiler, daireler, içi karalanmış kareler, spiraller. Çizdiği karmaşalara bakarken zar zor yutkundum. Zihninde yaşadığı karmaşayı en net gördüğüm an, belki de bu andı. Kırmızısı bordoya dönen ışığın altında durmuş onun çizdiklerini, yazdıklarını, kaosunu izlerken sessizce kağıdı sıktım.

Hedef belirlendi, hedef yok edildi.

Hedef izlendi, hedef yok edildi.

Hedef... Hedef... Hedef... Gözlerimi yumup derin bir nefes aldım, önümdeki masaya bıraktım elimdeki kağıdı ve yeni bir kağıda uzandı buz kesen parmaklarım. Çizilen büyük spiralin ortasında bir isim yazıyordu: Cengiz.

Altında bir şey daha yazıyordu. Yaklaştığımı hissedebiliyor musun?

Daha fazla detay okumak istemedim, oysa mantar panonun üzerinde yaşadığı yıkımın ne kadar büyük olduğunu, yarattığı yıkımın ise kendisini bile yok edebilecek güçte olduğunu görebilirdim ama kaçtım, bunu görmekten kaçtım.

Taklitçi katil aslında kimdi?

Bu soruyu okuyunca bir anda donup kaldım.

O Emsal değildi, o Emsal’in gizlediği biriydi, o aslında kimdi?

X, sen aslında kimsin?

Spiraller, karalanmış kutucuklar, kalemi ne kadar bastırdığını belli eden yayılmış mürekkep lekeleri. Elimi masaya yaslayıp kağıdı indirip tekrar panoya baktım. Ardından masanın çekmecesine gitti elim, kulpu tutup çekerken bir şıngırtı duydum. Bakışlarım çekmecenin içine kaydığında, birbirine dolanmış onlarca zincirin parladığını gördüm. Çekmece açık kaldı, bir alttaki çekmecenin kulpunu kavradım bu defa, çektim ve açılan çekmecede bu kez kan lekelerinin olduğu başka zincirler gördüm. İlk çekmecedekinin aksine bu çekmecede sakladığı zincirler kullanılmıştı ve kanın tek bir kişiye değil, birçok kişiye ait olduğuna emindim.

Yağmurun sesi çok uzaklardan geliyordu ve kendi nefesimin sesini çok net duyuyordum. Ne hissetmem gerektiğini bilmiyordum, bir şeyleri çok şiddetli hissediyor olsam da adını koyamıyordum. Yazılan her şeyi okumak, her detayı bilmek istedim ama bunu kendim için değil, karnımda büyüyen bebek için yapmadım. Kaldıramayacağım detaylar varsa bile bunu bebeğimi doğurduktan sonra bilmek istiyordum. Onu yaşatabilmek için verdiğim o mücadelenin ardından onu tekrar tehlikeye atacak bir şey yapamazdım. Bunun yerine zaten okuduğum kağıtlardan birini alıp aynı cümlelerin üzerinden belki de on binlerce kez geçtim.

Ta ki, “Sen burada ne yapıyorsun?” sorusunu duyana kadar.

Ellerim masaya yaslı, omzumun üzerinden ona çevirdiğim bakışlarımı sabit tutmaya çalışarak, “Dönmüşsün,” diye fısıldadım.

Üzerinde iki gecedir giydiğine emin olduğum kan, çamur ve toprağa bulanmış kamuflajıyla, bir kolunu kaldırıp elini duvara yaslamış merakla yüzüme bakıyordu. Gözlerinde bir duygu aradım, küçücük bir endişe, çehresine mürekkep gibi yayılmak için an kollayan panik... Ama bulamadım. Dudakları düz bir çizgi gibi gerilmiş, gevşemiş kaşlarının altında duran gözleri doğrudan yüzüme odaklanmıştı. Ona doğru dönerken sertçe yutkunduğumu hatırlıyorum, ne söylemem gerektiğini bilmiyordum ama evde olduğu için mutluydum.

“İki gecedir yoksun,” dediğimde bakışları bir anlığına yüzümden ayrılarak masada duran kağıda dokundu, tekrar bana baktığında hâlâ ifadesiz görünüyordu. “Buraya girdiğim için kızdın mı?”

Sorum onu duraksattı, bir an bakışları yumuşar gibi oldu ama bu sadece anlıktı, tekrar dikkatle gözlerimin içine baktı ve “Neden buradasın?” diye sordu sakince.

Sakinliğimi koruyarak, “Merak ettim,” dedim.

“Ne halt yediğimi mi merak ettin?”

Sorusu birdenbire çok ters gelince kaşlarım istemsizce çatıldı. “Hayır ama hani burası bizim evimiz ya, bize ait odalardan birine girip bakabilirim diye düşündüm, Gurur.”

“Görmeyi beklediğin bir şey mi vardı?” diye sordu ve kaşları ilk kez o anda çatıldı.

“Evet, bu odayı görmek istiyordum ve gördüm.”

Bakışları yüzümde fırtına toplayan bulutlar gibi yoğunlaştığında tek kaşımı kaldırarak ona doğru yürümeye başladım. Tam önünde durduğumda kafasını indirip gözlerimin içine baktı, ben de kafamı kaldırıp yüzlerimizi aynı hizaya getirmeye çalıştım. “Yapmamalı mıydım?”

“Ne gördün?” diye sordu soğuk bir sesle.

“Beni iki gecedir görmüyorsun ve ilk sorduğun şey ne gördüğüm mü? Bana böyle soğuk mu konuşacaksın?”

“Sana soğuk konuşmuyorum ama buraya ben yokken girmen merak etmeme neden oldu, ne görmeyi umuyordun?” diye sordu bir kez daha alçak perdeden konuşarak. Gözlerimiz birbirine tutundu, birbirimize uzun uzun baktık.

“Görmemem gereken bir şey mi vardı da böyle gerildin?”

Bu konuda yorum yapar sandım ama tek yaptığı aniden yüzüme doğru eğilmek oldu, birdenbire alanımı işgal ettiği için afallasam da geri çekilmedim. “Sen neden gerildin?” diye sordu. “Görmek istemediğin bir şey görmüşsün gibi gerginsin.”

“İki gecenin ardından konuştuğumuz ilk şeyin bu olduğuna inanamıyorum sadece,” dediğimde tek kaşını kaldırdı. Sonunda kendimi tutamadım ve “O adamlar,” diyerek omzumun üzerinden mantar panonun üzerine sabitlenmiş fotoğraf karelerine baktım. “Terör örgütü üyesi mi?”

“Aksi olduğunu mu düşündün?” diye sorması beni şaşırttı, bakışlarım aniden ona çevrildi ve “Anlamadım?” diye sordum.

“Dedim ki.” Bana doğru bir adım attı. “Onların sivil olduğunu mu düşündün?”

“Hayır sadece doğrulamanı bekliyordum.”

“Doğrulama bekliyorsan bir anlığına bile olsa düşünmüş olmalısın,” dedi, bakışlarındaki sarsılmaz ifade söylediği şeylerin gerçek olduğuna ne denli inandığını gösteriyordu. Çok kısa bir an için durup düşündüm, böyle bir şeye ihtimal vermiş miydim? Hayır, vermemiştim ama konu bana zarar veren birine ulaşmak olduğunda ayağının altına dolanacak herkesi hedef olarak görebileceğini de bilecek kadar tanıyordum onu. Sessizliğimin başını sol omzuna yatırmasına ve yüzüne sinmiş toz lekeleriyle, “Cevap vermeyecek misin?” diye sormasına neden oldu.

“Aptalca düşüncelerine verecek bir cevabım yok. Görüyorum ki beni özlememişsin.” Yanından kayıp geçecekken beni belimden kavrayarak durdurup önüne çekti. Kafamı kaldırıp son zamanlarda hassaslaşan duygularımı kontrol etmek için ekstra çaba sarf ederek gözlerinin içine dik dik baktım. “Her şeyi ince eleyip sık dokuyarak incelediğimi düşünüyorsan diye söylüyorum, sadece birazına baktım. Detaya inmek istemedim. Benim bilmemi istemediğin şeylerin olduğunu görebilecek kadar tanıyorum seni. Sanıyorsun ki arkanda iz bırakmadan ilerliyorsun ama kim bilir belki de attığın her adımdan sonra silindiğinden emin olduğun o adımları zaten ben siliyorumdur, Gurur.”

“Belki de buraya gireceğini zaten tahmin ettiğimden her şeyi ortada bırakmamışımdır, düşün bunu,” demesi duraksamama neden oldu. Ona ne söylemeye çalıştığını sormak istedim, gerçekten gizleyip gizlemediği bir şey olup olmadığını merak ettim ama tek yaptığım gözlerinin içine öylece bakakalmaktı. “Yine de buraya girmeden önce bana haber vermeni ummuştum.”

“Evimin herhangi bir odasına girerken senden izin almayacağım,” dedim sertçe.

Bana aldırış etmeden elini belimin kavisine yerleştirip bedenlerimizi birleştirince afalladım. “Her biri amaca hizmet eden araç, fazlası değil,” dedi. “İçini rahatlatacaksa diye söylüyorum, her biri dağ faresi. Dağ fareliğinden vazgeçmiş olanları var belki de aralarında ama bu bir zamanlar fare oldukları gerçeğini değiştirmez. Değil mi?”

Gözlerim yüzünde dolanırken, “Neden onları listeledin?” diye sordum, sonra dayanamadım ve bir diğer soruyu yönelttim ona: “Hedef yok edildi ne demek oluyor? Yani fotoğraflardakiler öldü mü?”

“Çünkü amaca giden araçlardı,” dedi, “bir leşi yok etmenin benim kutsal görevim olduğunu bilmiyor gibi mi konuşacaksın? Elbette geberip gittiler.” Kaşlarını çattı ama yüzü hâlâ tam olarak ifadelerini geri kazanmış değildi. Belimin kavisinde duran parmaklarının kaskatı kesildiğini hissettim, buna rağmen dokunuşu hâlâ hassastı. “Bunun içinde olmanı istemediğim için bu odaya girmeni istemiyordum. Tamamı görev.”

“Şahsi görevin olarak gördüğünü düşünüyorum,” dediğimde, “Bir askerin de şahsi meseleleri olabiliyor tabii,” diye cevap verdi. “Yine de günün sonunda onlar gibilerin sonu budur.”

Bakışlarımı tekrar omzumun üzerinden mantar panoya çevirecektim ki çenemi tutup hafifçe kendisine çevirdi, gözlerimiz birbiriyle bir kez daha buluştu. “Tek başıma yapıp yapmadığımı merak ettiğinden inceliyorsan, tek değildim,” dedi beni rahatlatmak istediğini gösteren bir sesle. Bir görev olmadan bunu yapıp yapamayacağını bilmiyordum, o kadarına hakim değildim, belki de bu yüzden yok edilen hedeflere aldırış etmeden sadece onun geleceği hakkında düşünürken buldum kendimi.

“Tek değildin.” Tek kaşımı kaldırıp ona baktım. “Kimle yaptın? Ekibinle mi?”

Gözlerimin içine uzun uzun susarak bakınca, “Gurur,” dedim, “bu görev için izin aldın mı?”

Sessizliği katlanarak çoğalıyor, bir şeyler tam da şu an da gürültüyle çatlayarak kırılmaya, büyük kırıklar üzerime yıkılmaya başlıyordu. “Gurur,” dedim bir defa daha, gerçeği bilme ihtiyacıyla ve korkusuyla. “Bu görevden Hakan abinin haberi var mı?”

“İntikam operasyonunu başlatan isim oydu,” dedi ama bu bir cevap değildi.

“Sana diyorum ki, bu tablodan...” Arkama dönmeye çalıştım ama beni omuzlarımdan yakaladı bu defa, bakışlarımı ondan ayırmama izin vermedi. “Bundan Hakan abinin haberi var mı?” diye sordum bastıra bastıra. “Bunun için iznin var mı?”

“Zer-”

“Ben eksik ve alakasız bir cevap değil, tam ve doğrudan bir cevap istiyorum!” Gözlerim iri iri açıldı, yüzünde değişime girerek kendini ele verecek bir duygu kırıntısı aradım ama sadece gözlerimin içine bakmakla yetindi. “Haberi yok,” diye fısıldadım şaşkınlıkla. “Haberi yok değil mi?”

Gözlerini yüzümden ayırıp çenesini kaldırarak odanın başka bir ucuna baktığında çatık kaşlarla ona bakmaya devam ediyordum. Gözleri öyle ruhsuz, öyle yorgun bakıyordu ki belki de bunu konuşmanın zamanı değildi ama şimdi değilse zamanı ne zaman gelecekti? “Gurur,” dedim sakince. “Bana bak.”

Bakmadı, aynı noktaya bakarken dilini ağzının içinde döndürdüğünü gördüm, çenesi kasılmıştı ama yüzü hâlâ ifadesizdi. “Bana bakmanı istiyorum,” dedim sakince. “Çünkü şu an bir şey konuşuyoruz.”

“Sen konuşuyorsun, ben dinliyorum,” dedi gözlerini o noktadan çekmeden.

“Hakan abinin operasyonunun dışına çıktın ve kendi kafana göre hareket etmeye başladın, öyle mi?” diye sorarken sesimin titrediğini fark ettim, bu duyguların kırılmaya başladığının bir kanıtıydı ve öyle çok duyguya sahiptim ki kırıklardan sızmaya başladığı takdirde önü alınamaz bir taşma yaşayacağımı biliyordum. “Öyle mi diyorum sana!” diye bağırdım birden ve Gurur ilk kez o an irkildi, gözlerini ağır ağır yüzüme indirdi ama çenesi hâlâ havada duruyor, kafasını milim oynatmıyordu. “Bunu yapamazsın,” dediğimde çenesinin öne doğru seğirdiğini gördüm, yüzü ifadesizlik maskesi sanki tenine ikinci bir deri olup sinmiş gibi sabitti. “Bunu yapamazsın,” dedim başımı öne uzatıp ona erişmeye çalışıyormuş gibi. “Bu senin başına bela açmayacak mı? Bu senin başına bela aça-”

“Dur bence,” dedi buz gibi bir sesle, yüksek bir duvara çarpmışım gibi afallayarak gözlerinin içine bakakaldığımda saniyeler saatten bile daha ağır ilerliyor, zemine düşemeden havada asılı kalarak zamanı donduruyordu.

“Dur bence mi?”

“Evet,” dedi hiç düşünmeden, “durmalısın.”

“Sen bu yaptığın için bir izin bile al-”

Başını önce sağa sonra sola çevirdi ve gözlerini yumup derin bir nefes aldıktan sonra kelimemin havada asılı kalmasına neden olacak bir hızla gözlerini aralayıp dudaklarıma yapıştı. Başta anlam veremediğim bu hareket donup kalmama neden oldu. Gurur’un eli yüzüm boyunca kaydı, kan ve toprak kokusunu aldım, yanağımdan kayan büyük avucunun kulağımın boşluğundan geçip saçlarıma daldığını hissettim. Dili ağzımın içindeki kelimeleri yok etmek ister gibi içeri girdiğinde bir adım geri çekilmeyi denedim ama belimden omzuma yükselen büyük kolu beni sararak hareketimi engelledi. Durması gerekiyordu, konuşulacak şeyler vardı, nabzımı bu denli yükselttikten sonra kelimelerimin önüne dudaklarıyla set öremezdi. Elimi onun göğsüne koyup uzaklaştırmaya çalıştım ama durmadı, beni kendine omuzlarımdan daha sert bastırdı ve dilini ağzımın içinde daha derinlere soktu. Bir adım geriledim, iki adım geriledim ve üç adım gerilediğimde onun büyük bedeni de beni takip ederek üzerime gelmeye devam etti. Nihayet kalçam arkamda kalan masaya yaslandığında dudaklarımız ayrıldı. Bana üstten üstten bakarak, “Senin için neler yapabileceğimi hâlâ anlayamadın mı sen?” diye sordu tok bir sesle. Tam ağzımı açacaktım ki itirazlarımın faydasız olacağını bana kanıtlamak ister gibi bu defa iki avucunu da yüzümün kenarlarına yerleştirdi ve bir kez daha eğilip dudaklarımızı şiddetle birleştirdi. Beni öpüşü telaşlı ve aceleci değildi, aksine can çekiştirecek ızdırap duymama neden olacak kadar ağır, derin, içtendi. Gücümü alıyordu elimden, doğru bildiğim her şeyi yakıp yıkıyor, yerine kendi doğrularını yerleştiriyordu; daha acısı hayır da diyemiyordum buna, karşı çıkamıyor, durduramıyordum. Sadece kabul ediyordum. Sanki onu ve ona dair diğer her şeyi kabul etmezsem ölecekmişim gibi.

Onu itmeye çalışan ellerim, birden ona tutunmazsam düşüp parçalara ayrılacakmışım gibi ona dokundu. Tırnaklarımı göğsüne bastırıp yakasından yakalayarak onu kendime çektiğimde kaşlarını çatarak ağzımın içine doğru hırıltılı bir nefes bıraktı ve beni çok daha yıkıcı bir şekilde öpmeye başladı.

“Gurur,” diye inledim ağzının içine, dur, diyemedim, konuşmamız gerek, diyemedim. Sadece adını zikrettim, bundan aldığı keyfin ne kadar fazla olduğunu beni tutuşunun sertleşmesinden anlamak mümkündü. Dudakları ağzımın içini talan ederken parmakları boynuma kaydı, büyük avuçları arasında küçücük kalan boynumu avucunun içinde tutarken gözlerimi kısıp inlememek için kendimi tuttum. Ufacık bir dokunuşun binlerce anlamı olabiliyorken, böylesi bir dokunuşa romanlar yazılabilirdi, belki de bu dokunuş uğruna nice savaşlar çıkabilir, şehirler düşebilir, tahtlar ateşe verilebilirdi.

Dudaklarımı parmaklarının arasında sıkıştırarak özgür bırakınca aralık dudaklarla ona baktım. Büzüşen dudaklarıma, ardından gözlerimin içine baktı. Tekrar öpmeden hemen öncesinde, “Sana neler yapabileceğimi biliyor musun?” diye sorduğunu hatırlıyorum. Sonra dudaklarımız cehennemden taşan alevler gibi birbirine taştı, karıştı, nefes nefese öpüşmeye başladık. Öfkem hâlâ oradaydı, uzanıp parçalayacağı bir şeyin varlığına muhtaçlık hissediyordu ama yine dudaklarına duyduğum bir arzu vardı ki o beni her şeyden alıkoyuyordu. Boynumu saran parmakları başımı yana yatırmamı sağladı, dudaklarımdan ayrılan dudakları yanağım boyunca kayıp ıslak öpücük izleri bıraktı ve çene kemiğimi dişlerinin arasına aldığını hissettim. Çok geçmeden dudaklarını boynuma indirip öptü, yaladı, emdi ve ısırdı. Tekrar dudaklarıma tırmanmadan önce az önce kayıp geçtiği yerlerde bir kez daha yükselerek ilerlediğini hissettim. Dudaklarımız yeniden birleşmeden öncesinde, “Dur,” diyebildim ama bedenim tam tersini istediğini çoktan gözler önüne sermişti. Gurur durmadı. Farkında olmadan ayak parmaklarımı bükerek uzun uzun inledim. Dudakları dudaklarımdayken, “Bana kızgın mısın?” diye sordu. “Umurumda bile değil.” Bir kez daha öptü beni, bu kısaydı, dudakları dudaklarıma yaslı kaldı ve kelimeler yeniden sahnedeydi. “Yanlış mı yaptığımı düşünüyorsun? Bu da umurumda değil.” Dudaklarını dudaklarıma sürttü ama beni öpmedi, ıslaklığımızı birbirine bulaştırıp sıcak nefesiyle ıslattığı dudaklarımı serinletti, serinlik anlıktı çünkü hemen ardından daha fazlasına duyduğum isteğin yarattığı yangın geldi.

Sonunda başımı yana çevirerek sert soluklar almaya başladım, dudakları yanağıma sürtünürken onun da benim gibi sık soluduğunu hissedebiliyordum. “Konuşmak yerine öpüşmek mi?” diye sordum zar zor konuşarak. “Bu yaptığına manipüle derler, Çalıklı.”

“Öpmek istiyordum, soruların bahaneydi,” dedi sıcak nefesini yanağıma bıraka bıraka. Dudaklarını bir defa daha yanağıma sürtüp küçük bir öpücük bıraktı oraya. “Bunların açıklamasını beklediğini biliyorum, açıklamasını sana söyleyemem ama gösterebilirim.” Ne söylemeye çalıştığını anlamak ister gibi ona çevirdim yüzümü. Elini belimden çekip öne getirdi, karnıma dokundu ve zaman bir kez daha ikimiz için durdu. Bıçağın girdiği yeri işaret ediyor gibiydi eli, yine eli bebeğimizin hemen elinin olduğu yerin arkasında büyüdüğünü söylüyor gibiydi. Birbirimize o kadar uzun süre baktık ki kelimeler artık kullanılmayacağına inanarak kendi kendilerini rafa kaldırmıştı sanki. Sadece gözlerimizle konuşuyorduk. “Sana iyi biri olacağım dedim, duracağım demedim.”

“Haber vermeden hareket etmen sonunda başına gelebileceklerin farkında mısın?” diye sordum. “Senin durmayacağını zaten biliyordum ama bu tek başına yapabileceğin bir şey değil. Özellikle de olduğun yerdeyken. Bu rütbeye sahipken. Kimliğin buyken. Bunu kişisel bulduğunu biliyorum ama-”

“Bu kişiseldi. Bulmak değildi. Kişiseldi,” dedi üzerine basarak.

“Kişisel olduğunu biliyorum ama bu-”

Dudaklarını dudaklarıma sürterek beni susturunca kaşlarım çatıldı. “Bu odaya girmemeliydin,” dedi dudaklarıma doğru konuşarak. “Bana güvenmeyi deneyemez misin?”

“Sana güvenmiyor değilim.” Alnımı alnına bastırdım. “Ama... Kendi kafana göre hareket etmen etik değil. Günün sonunda başına neler gelebileceğini tahmin etmek istemiyorum. Bu tek başına yapabileceğin bir şey değil, Gurur.” Üstelik kendini iyileştirmek için çabalayan birinin belki de bir başına çıkarsa içinde kaybolacağı bir yol bu, demek istedim ama dilim o kadarına varmadı.

“Bu kişisel,” dedi tekrardan, başka hiçbir cümle bilmiyormuş gibi. Elimi göğsüne koyup onu kendimden yavaşça uzaklaştırırken gözlerinin içine önleyemediğim bir korkuyla baktım. “Kişisel olması senin başını belaya sokman için yeterli bir sebep mi?” diye bağırdım birden kendimi tutamadan. Gurur’un duraksadığını gördüm ama bu çok uzun sürmedi, çatılan kaşlarının altındaki boşlukla bakan gözleri ne dersem diyeyim kendisini haklı bulmaya devam edeceğinin kanıtı gibiydi.

“Tüm bunlardan Muşta’nın haberi olmalı ki seni koruyabilsin,” dediğim anda bomboş baktığını düşündüğüm gözlerinde uzun zaman sonra ilk defa öfke denen duyguya rastladım. Gözlerini yüzüme dikti, ruhuma bakıyormuş gibi hissettirdiği sırada, “Benim korunmaya ihtiyacım mı var?” diye sordu, sesi kulağıma hem çok soğuk hem de neredeyse tehditkar geldi. “Burada korunmaya ihtiyacı olanın sen olduğunu, seni koruyamadığım için tüm bunları yapmak zorunda kaldığımı anlayamıyor musun sen? Burada senden başka korunmaya ihtiyacı olan biri mi var sanıyorsun sen Zeliha?” Bana doğru bir adım atınca masanın önünden ayrılmak için öne doğru eğildim ama ellerini masanın kenarlarına koyarak yüzüme doğru eğilip beni masayla arasında sıkıştırdı. “Gerçekleri duyunca kaçmaya mı karar verdin? Bu gerçek seni sinirlendirdi mi? Seni koruyamadığım gerçeği?” diye sordu, sesinde bana değil, kendine duyduğu öfke vardı, pişmanlığını bir yılanın dilinin ucundaki zehir gibi dışarı bıraktığının belki de farkında dahi değildi.

“Beni koruyamadığını hissettiğim tek bir an bile olmadı, Gurur!” dedim sertçe.

“Öyle mi? Bense her gün bu gerçekle yaşıyorum. Senin aksine. Sen gerçeğin farkındasın ama kabul etmenin beni kıracağından korkuyorsun, kabul etmek istemiyorsun ve gözlerini bu gerçeğe yumuyorsun. Gerçek ne biliyor musun Zeliha? Ben seni koruyamadım. İşte amına koyduğumun gerçeği bu.”

Söylediklerine verebileceğim tüm tepkilerin abartılı olacağını keşfederek sessizce gözlerinin içine baktım ama sessizliğimin onu daha da yıktığını anlamam çok da uzun sürmedi. Dişlerini her nasıl sıktıysa yüzünde kemikten bir vadi oluştu, çenesinin çukurlaştığını ve boynundaki kemiğin belirginleştiğini gördüm.

“Öyle susarsın işte. Öyle cevap bile veremezsin. Çünkü bal gibi de biliyorsun, çok iyi biliyorsun, seni koruyamayanın kim olduğunu, tüm bu yaşadıklarının sebebinin kim olduğunu sen çok iyi biliyorsun.” Yüzü yüzüme yaklaşınca kaşlarım daha da çatıldı. “Görmekten kaçıp durduğun şeyi gözünün önüne koydum diye sinirleniyor musun şimdi bana? Sinirlen. Bana yönelttiğin hiçbir öfke, benim kendime duyduğum öfkeyle mukayese edilemez.”

“Saçmalama,” diye fısıldadım. “Ben... Bir kez olsun seni suçlamamışken... Sen nasıl karşıma geçmiş her şey için kendini suçlarsın?” Sorum bana bile saçma geldi, ne bekliyordum ki? Elbette kendisini suçlayacaktı. Oysa beni korumak için ne kadar ileri gittiğini, bunun evhamdan daha fazlası, takıntı olduğunu düşündüğümüz için onu durdurmaya çalıştığımızı hatırladım. “En başından beri kendini bir kez olsun düşünmeden benim için hareket ettin,” diye devam ettim cümleme. “Hislerini görmezden gelen bendim, içine düşen kurdu görmezden gelen bendim, abarttığını düşünen bendim, gördüğün şeyi aslında görmediğine inandıran seni... Bendim.” Gözlerim dolmasın diye çenemi kasarak ona bakarken elim hâlâ göğsünün üzerindeydi. “Neden suçluyorsun kendini bu kadar? Senin bir yanlışın olmuşsa bu hayatta, o da tutup birini bu kadar çok sevmekten başka değilse nedir?”

Duyduğu şey karşısında kaşları çatıldı, gözlerimin içine ne söylemeye çalıştığımı sorgular gibi uzun uzun baktı. “Kızma,” dedim, “kötülükçesine söylemiyorum bunu. Başımıza türlü kötülükler gelebilir, olabilir, dememiş miydik biz? Bunun bahsini çok uzun zaman önce geçirmemiş miydik aramızda? Sen beni sevmeyi kabul ettiğin gün bir yanlış yaptın, senin gibi bir adamın ayağına dolanacak bir sevdaydı bu ama durdurdu mu seni bana karşı? Durdum mu ben sana karşı? Şimdi ne yaşandıysa ikimiz de birbirimizi sevdik diyeydi. Ne yapsaydık Gurur? Sevmese miydik birbirimizi?” Avucum yüzüne gittiğinde gözünü bile kırpmadan bana bakmaya devam ediyordu. “Bir kere pişman olmadım seni sevmekten, bin kere karşıma geç, bin birinci kez de aynını yapacağımı bilerek bir daha seveceğim seni. Biz yaşayacağımız her şeye hazır bir şekilde sevdik birbirimizi, bu yüzden her şeyin suçunu bir başına omzuna alarak ne yapmaya çalışıyorsun?”

“Hafifletmeye çalışıyorsun suçumu, sen benim günahlarımı hep silebileceğine inanıyorsun.” Başını iki yana salladı ama yanağını avucumdan ayırmadı. “Görmüyorsun diye çocukça bir umutla sevinmiştim bile, bencilce ama beni suçlamıyorsun diye, körsün diye sebep olduğum her şeye, ben sevinmiştim bile.” Dişlerini sıkınca avucumun içindeki yanağı içeri çöktü. “Meğer sen en başından beri her şeyi görüyormuşsun. Beni aklamak için benimle verdiğin savaştan daha kaç kez yaralı çıkaracağım seni ben? Bilmiyorum.” Geri çekilecekti ki hızlı davranarak onu kamuflajından kavrayıp kendime çektim.

“Kaçma,” dedim kendimi tutamadan.

“Kaçtığım falan yok,” dese de yaptığı tam olarak buydu. “Yorgunum, duş almam gerek, kirliyim.”

“Konuşmamız bitmedi.”

“Sürekli beni aklamaya çalışmanı dinlemenin bana ne yaptığını bilseydin aksine karşıma geçer beni suçlamaya başlardın. En azından kafam dursun diye, belki de bunu yapardın,” demesi donup kalmama neden oldu. Elim göğsünden kayıp boşluğa düştüğünde başımı önüme eğip çatık kaşlarla sertçe yutkundum. Çeneme dokundu önce, parmaklarının ucunda tuttuğu çenemi yavaşça havaya kaldırdı ama gözlerimiz birleşmedi. “Bak bana,” diye fısıldadı, keşke kaçmanın bir yolu olsaydı, kaçamadım ve gözlerinin içine baktım.

“Kızıyor musun bana?” diye sorduğunda gözlerimiz birbirine saplanıp kalmıştı. “Söylediklerim ağır mı geldi? Susmayı öğretmiştim kendime aslında ama görüyorum ki sen konuşmadığım her an sanıyorsun ki benim içimde biraz olsun pişmanlık yok. Köpek gibi pişmanım Zeliha. Bir an olsun yanından ayrılmamaya yemin ettikten sonra yanından ayrıldığım için. Yürüyüp yoluna gidebilirdin, belki bensiz çok da mutlu olabilirdin, o gece senin hayatına bir karanlık gibi çökmeseydim belki şakalar komiklikler yaparken bile korku dolu gözlerle insanların tepkilerini izlemeyebilir, her şakanın ardından titreyen ellerini dizlerine avucundaki teri siliyormuşsun gibi yaparak bastırıp sakinleştirmeye çalışmayabilirdin. Neler olabilirdi başka biliyor musun?” Alnını alnıma bastırdı. “Sürekli defolup gitmem için yalvaran o dudakların, bu kez kalıp seni kurtarmam için bükülmek zorunda kalmazdı. Üstelik kurtarılmak zorunda hissetmene neden olan tek kişi olmama rağmen. Ben senin hayatına güzellikler getiremeyeceğimin zaten farkındaydım ama keşke bu denli büyük kötülükler de getirmemiş olsaydım. Ben seni sonsuza dek mutlu edemeyeceğimi, güldüremeyeceğimi biliyordum zaten ama en azından gözlerindeki o hayat ışığını da silen kişi olmasaydım. Şimdi bana başım belaya girecek diye kızıyorsun, başım belaya girecekse yalnızca senin için girsin. Benim boynum altımda kalacaksa, kopacaksa, rütbem elimden alınacaksa, apoletim sökülecekse, tüm bunlar yalnızca senin yüzü suyun hürmetine yaşansın. Kişisel amına koyayım, ayağımın altındaki yer yerinden oynayacak da olsa bundan sonra yapacağım her şey kişisel. Kızıyor musun bana? Kız. Ama beni korumaya kalkışma.”

“Neredeyse birbirimizi sevdiğimize pişmanmışsın gibi konuşup durma,” diye mırıldandım diğer söylediği her şeyi kalbimle sindirmekte güçlük çekerken. Hissettiği her şeyi böylesine duru dışarı vurması beni derinden sarsmıştı ama anlıyordum ki uzun zamandır onun da böyle bir şeye ihtiyacı vardı. 

“Asla,” dedi, “sen bin dedin ya, ben arttırıyorum, sen benim karşıma milyon kere de çıksan, ben her seferinde, hikaye nasıl ilerlerse ilerlesin, başımıza ne tür bir felaket, nasıl kötülükler gelirse gelsin yine seni severken bulacağım kendimi. Belki güllük gülistanlık olmayacak hiçbir seferinde, belki bir konser çıkışında rastlamayacağız birbirimize, bir markette denk gelmeyeceğiz, bir kafede bakışmayacağız hiçbir zaman, belki ihtimaller arasında şu an bulunduğumuz durumdan bile kötüleri olacak ama ben her defasında biliyorum ki kendimi sana aşıkken bulacağım.” Alnını alnıma sürterek yavaşça fısıldadı: “Ama seni koruyamadım Zeliha. Seni koruyamadım. Bu gerçek, milyon ihtimalin içinde bile kafama sıktırabilecek güçte bana.”

Elim güçsüzce onun yanağına dokundu, alnım alnındayken ağır ağır soluyarak, “Seni seviyorum,” dedim, “inansan da inanmasan da en büyük yalancı da desen bana, sen beni korudun. Bu hayatta beni beş kez korumuşlarsa, üçü babamdır, ikisi sensindir. Bu hayatta beni babam kadar korudun.” İnanmadı biliyordum ama kalbimdeki saf gerçeği söylüyordum ona. İnanmasındı, sorun değildi, o inanmadı diye kalbimin içine oyduğum bu gerçeği değiştirebilecek miydi? Değiştiremezdi. Ama keşke ben onun kafasının içine kazınmış bu gerçeği değiştirebilseydim, yerinden oynatabilseydim, yerine kendi gerçeğimi bir anlığına bile koyabilseydim. Bunun en azından şu an için imkansız olduğunu biliyordum. 

“Salak,” dediğinde, “Senin kadar değil,” diye cevap verdim ve burnundan sert bir nefes vererek güldü. “Hakan abi konusunda ciddiyim. Yalnız hareket etmeni istemiyorum,” dedim sertçe. Buna cevap vermedi, sanki bana yalan söylemeyi istemiyordu.

“Bu odaya gireceğini bildiğim için her şeyi ortada bırakmadığımı söylesem bana ne kadar kızardın?” diye sordu nefesi dudaklarıma yayılırken.

“Bunu az önce itiraf ettin sanıyorum,” dediğimde derin bir nefes aldı, nefesi geri bırakırken sıcak nefesi burnundan yayılarak sus çizgimin üzerini örttü. “Daha bilmediğim başka şeyler de var biliyorum. Suçlu hissettiğini görebiliyorum,” dedim, sesim suçlayıcı değildi ama dikenlerim de vardı. Gurur kaşlarını çattı, alnı alnımdayken kırışan alnının derisinin altında çarpan damarı hissettim. Tam ağzımı açıp bir şey daha söyleyecektim ki daha fazla konuşursam ifşa olacağını hissediyormuş gibi, “Dur,” diye mırıldanarak dudaklarını dudaklarıma bastırdı. Bu kez ona karşı koymadım, ellerim saçlarının arasına tırmanırken beni öpüşüne karşılık vermeye başladım. “Kirliyim,” diye fısıldadı ağzımın içine doğru ama bunu umursamadığımı belli ederek tek kelime etmeden tekrar dudaklarını öptüm. 

Eli önce bacaklarıma kaydı, ardından beklemediğim anda beni tutup kaldırarak masanın üzerine oturttu. Kağıtların yere süzüldüklerini hatırlıyorum, Gurur’un ise bacaklarımın arasında devleştiğini. Kırmızı ışığın bordo gölgeler halinde çizdiği yüz hatlarına bakarken kalbimin içinde büyüyen duygulardan birinin adı korkuydu. Ela gözleri kızıl ışığın altında o ışığın rengini alarak şeffaflaşmış gibiydi, bacaklarımı biraz daha aralayarak tamamen bana yaslandığında büyük elleri masanın üzerinde dolaştı ve masanın üzerinde ne var ne yoksa hepsi yere düşmeye başladı. 

“Senin için neler yapabileceğimi aklın almaz,” diye fısıldadı, bu kez konuşanın Gurur değil, Zincir olduğunu hissettim ve yeniden onun varlığıyla karşılaşmak göğsümün sıkışmasına kalbimin çırpınmaya başlamasına neden oldu. “Senin için ne kadar ileri gidebileceğimi aklın asla almaz.” 

Bacaklarımın arasında sertleştiğini hissetmek kulaklarımın uğuldamaya başlamasına neden oldu. Gurur aniden boynuma indirdi başını, dudakları boynumdaki deriyi içine toplayarak emmeye başladığında dudaklarımın arasından ıslıklı bir nefes döküldü ve kızıl ışığın altında rengi değişen kumral saçlarını çekiştirerek tavana baktım. Dudaklarının saldırısı görüş alanımın puslanmasına neden oluyordu. Üzerimdeki tişörtü etek kısmından kavrayıp yukarı çektiğinde bedenim yay gibi gerildi, açılan ve sütyenden taşan göğüslerimin üzerlerini öptü ve bunu yaparken gözlerini kaldırarak bana alttan alttan baktı. Bakışlarında Zincir vardı, gecenin karanlığını arkasına almış, benim tarafımdan keşfedilmeyeceğinden emin bir şekilde beni izliyordu ama yanılıyordu çünkü onu görüyordum. 

“Buraya beni görmek için girdiğini biliyorum,” demesi birden buz gibi bir ürpertinin sırtımdan aşağı inmeye başlamasına neden oldu. “Neyi merak ediyorsun ceylan yavrusu?” Bu sorunun hemen ardından bu kez dudakları iki göğsümün arasından aşağı indi, dudaklarının her bir teması ateş gibiydi, geride külden lekeler bırakıyordu. Karnıma ulaşan öpücüklerine karşılık tek yapabildiğim soluk soluğa ona bakmak oldu. Gözlerini yukarı kaldırmış, göz temasını kesmeden belirginleşen karnımı öptükten sonra dizini tamamen yere bastırdı ve o koca beden önümde çökmüş oldu. “Benim aslında nasıl bir adam olduğumu mu?” Dudakları daha aşağı inince duraksadım, elim saçlarına gitti ama onu durdurmaya çalışmadım. “Ayır bacaklarını. O güzel bacaklarınla buraya girmeyi biliyorsun madem, ben de sana bazı yerlere nasıl girilirmiş hatırlatayım.” Nefesimi kesen cümlesi karşısında sis çökmüş bir beyinle öylece ona bakakaldım, söylediği şeyi yapamayacağımı anlayınca gözlerini kıstı. Az önce pişmanlıkla bakan o adam şimdi bana bambaşka gözlerle bakıyordu. Kirliydi. Toz, kan, çamur ve toprağa bulanmıştı ve bacaklarımın arasında Zincir olarak duruyordu. 

(Bu kısımdan itibaren oldukça yoğun, açık dille kaleme alınmış bir seks sahnesi var. Rahatsız oluyorsanız işaretli alana dek kaydırabilir, güvenli alandan devam edebilirsiniz.)

“Duymuyor musun beni?” diye sordu neredeyse tehditkar bir sesle. “Seni benim ayırmamı mı istiyorsun Zeliha?” 

“Dikkatimi dağıtmaya çalışıyorsun,” dediğimde, “Dikkatin...” diyerek gözlerini kısıp nefesini şortumun açıkta bıraktığı bacak arama bıraktı ve ürperdim, “nefesimi hissettiğin andan beri sandığın yerde değil. Kontrol et beynini, düşünme yetisi hâlâ orada mı? Eğer oradaysa diye söylüyorum, seni beynin kapanana kadar sikeceğim.”

“Ne?” diye sorabildim, dilim damağım anında kurumuştu, bir an doğrulup bacaklarımı kapatmak ve konuşmanın devam etmesi gerektiğini söylemek istedim ama gözleri bunu şiddetle reddedeceğini belli edercesine bakıyordu. Dudaklarını bacağımın iç kısmına bastırıp, gözlerini yüzümden çekmeden bacağımın iç kısmını öperken burnundan verdiği sert nefes cildime yayılıyordu. Gözlerimin kaymaması için kendimi tuttum, bu kadar hızlı etki altına girdiğim için utanmalıydım, konuşması gereken her şeyi sadece nefesini hissettiğim an rafa kaldırdığımdan utanmalıydım. Dilini dışarı bıraktığını hissettim ama bunu görmedim, ağzı doğrudan cildime yapışmış durumda olduğundan görmek imkansızdı ama dilinin bir yılan gibi kayışını hissediyordum. Bacağım titremeye başlayınca gözlerini daha da kıstı, bundan keyif mi alıyordu yoksa daha fazlasını görebilmek için mi beni inceliyordu anlamak imkansızdı. 

“Ayağın omzuma,” dedi ağzını cildimden çekmeden. Karşı çıkma ihtimalime karşı da birden ayak bileğimi kavrayıp ayak tabanımı omzuna koymamı sağladı. Gözlerimi iri iri açarak ona bakakaldım ama o durmadı, cevap veremiyor oluşum her şeyin dozunu biraz daha arttırmaya başlamasına neden oluyordu. “Şortunu o güzel götünden aşağı sıyırmana hiç gerek yok, yeterince geniş bir kumaş,” demesi afallamama neden oldu. Ben daha neyi kastettiğini anlamadan şortun kenarını ayırdı ve gerçekten oldukça bol olan şortum külotumu gözler önüne serdi. Ağzını sürterek şortun açıkta bıraktığı yere taşıdı, dudaklarını külotumun üzerinde hissettiğim an ayak parmaklarımı kıvırdım ve kızıl ışığın altında ağzı kadınlığımın üzerine kapanmış şekilde duran adama büyülenmiş gözlerle bakakaldım. Burnunu külotuma bastırıp kokumu içine çekti, gözlerini yumup sert nefesini külotumun üzerine bıraktı; kokumdan ne kadar hoşlandığını fark etmek hastalıklı bir tatmin hissiyle yutkunmama neden oldu. Çok geçmeden büyük dili kumaşın üzerine yaslandı. Gözlerimin kaymasına neden olan hareketinin büyük bir fırtınanın başlangıcı olduğunu biliyordum. 

Belim kavislenirken kalçamı öne kaydırdığımı hatırlıyorum, kendimi onun ağzına yasladığımı ve kumaşı ıslatarak neredeyse ağını parçalayacak kadar yoğun bir şekilde ıslak ıslak yalamaya başladığını... Aşağıdan yukarı ağır ağır hareket eden dili o kadar güçlü bir baskı uyguluyordu ki kumaşa rağmen dilini çıplak tenimde hissediyormuş gibi dağılıyordum.

“Gurur,” diye inlediğimde dilini doğrudan kumaşın altında sızlamaya başlayan, çakıl taşı gibi şiştiğini hissettiğim klitorisime bastırdı. Gözlerim bu kez gerçekten geriye kaydı ve bir şeye tutunmaya ihtiyacıyla onun yoğun saçlarını avuçladım. Saçlarını çekiştirip onu daha da fazlasını verme arzusuyla kadınlığıma bastırdığımda dudaklarının tam da orada yukarı kıvrıldığını hissettim. Sıcak nefesini ve dilinin ıslaklığını bıraktığı kumaşa doğru konuştu: “Seni dilimle sikmemi mi istiyorsun yani?”

Hayır, diyebilirdim, konuşmamız bitmedi diye sızlanabilirdim ama sadece bulanmış bir zihinle zar zor bacaklarımın arasında duran yüzüne baktım. Muhtaçlığın harelerime çöktüğünü görmek dişlerini kumaşa geçirip kumaşı ileri doğru çekmesine neden oldu. Bunu yaparken dişlerinin baskısını anlık olarak kadınlığımda da hissetmek beni sıçrattı. Dişiyle asıldığı kumaşı yavaşça yana doğru bıraktı ve açıldığımı fark etmenin getirdiği yoğunlukla inledim. Soğuk hava anlık olarak ıslanan vajinama çarptı, çok geçmeden yerini onun sıcak nefesi aldı; gözlerini ağır ağır yüzümden çekerek oraya indirdiğinde ifadesine çöken beğeniyi görmek beni daha da azdırdı. Yemekten çok hoşlandığı bir şeye, gerçekten açlıktan deliye dönüyormuş gibi bakıyordu. Beklemediğim bir anda ağzını doğrudan oraya yasladı ve başım geriye giderken yüksek sesle inledim. Ağzını çok kısa bir an geri çekti, oraya tükürdü ve ağzını bir kez daha kapatıp mırıldanır gibi sesler çıkararak beni açlıkla yalamaya başladı. Ayağım omzundayken dizimin, baldırlarımın ve bacağımın üst kısmının titrediğini hayal meyal de olsa görebiliyordum. Kirli yüzünü tamamen oraya bastırıp kalp gibi çarpan vajinamın dudaklarının ayrılmasına neden oldu, şişen klitorisimin baskıyla onun burnuna doğru çarptığını hissedebiliyordum. 

“Sikeyim o güzel amcığını,” diyerek tekrar vajinamın içine tükürdüğünü hatırlıyorum, sonra aç kalmış bir kurdun önüne fırlatılmış kanlı etmişim gibi beni delice yemeye başladığını. Bunu yaparken inliyordu, yüzünü tamamen her yerime sürüyor, aralanan vajinamın dudaklarının içinde burnunu gezdiriyor ve klitorisimi ağzının içinde çevirebileceği küçük bir parçaymış gibi dilini etrafında döndürerek dağıtıyordu. Salyalarının çenesinden aktığını hissedebiliyordum, yere damlıyordu ama asla durmuyordu, Zincir ağzının sularını sadece zemine değil, zaten ıslanmış vajinama yayarak beni adeta yiyordu. Kendi iniltilerim kulaklarıma bir yabancıya aitmiş gibi uzaklardan gelirken tek yapabildiğim saçlarını çekiştirmekti. Nasıl oluyordu da beni ağzıyla dağıtırken bundan böylesi keyif alıyormuş gibi uzun uzun inleyebiliyordu?

“Ne olur dur,” diyebildim zar zor, nefes nefese, iniltilerimin sesimi yutmaya devam ettiğini hissedebiliyordum. “Öldürsen durmam,” dedi vajinama doğru konuşarak. “Ayır şunu.” Büyük elleri masanın üzerinde duran kalçamın altına yerleşti ve beni adeta yerimden kaldırarak ağzına yasladı. Büyük elleriyle kalçalarımı kavrayarak beni yüzüne oturturken artık beni yalamıyordu, doğrudan orayla öpüşüyordu. Kalçalarımı daha sıkı kavrayarak masayla bağlantımı keserek beni avuçlarının içinde alenen havaya kaldırıp vajinamı yüzüne bastı. “Gurur,” diye inledim korkuyla, ellerim kafasını tamamen kavradı ve korkuyla ona tutunurken ağzı orada keyifli bir ses çıkardığını duydum. Dili çok kısa bir an için girişime yaslandı, burnu klitorisimi ezerken dilini içime kayırdı; ıslak, sıcak ve neredeyse kalın dili içime girdiğinde, “Siktir!” diye haykırdım. Durmadı, dili içime büyük, kalın aleti gibi girip çıkmaya başladı. “Parmakların,” diye inlediğimi hatırlıyorum, ihtiyacım olan içime parmaklarını da kaydırmasıydı ama yapmadı. Salyalarının akmaya devam ettiğini hissettiğim o saniyelerde dili sürekli olarak deliğime girip çıkmaya devam ediyordu. Boşalacaktım, midemle karnım arasında girdap gibi dönmeye başlayan orgazmın bir sis gibi yükselerek tıpkı onun da istediği gibi beynimi sardığını hissediyordum. Ama beklemediğim bir şey yaparak dilini içimden çıkardı, bunun yerine klitorisimi dilinin altına alarak zikzaklar çizmeye, klitorisimi adeta diliyle ezmeye başladı. Vuruşlar o kadar kuvvetliydi ki orgazm gitgide yükseliyor ama Gurur onu almama izin vermeden dilini geri çekerek beni boşluğun kollarına bırakıyordu. 

Tekrar klitorisime küçük bir fiske vurmasıyla bedenim arkaya doğru devrildi, büyük avuçlarını kalçalarımın altında ezerek başımı mantar panoya yasladım ve sarsıla sarsıla boşalmaya başladım. Dili durmadı, ben kasıla kasıla boşalırken klitorisime fiskeler vurmaya, fiskeden fazlasını yaparak alenen klitorisimi şiddetle dövmeye devam etti. 

Sanki az önce boşalmamışım gibi spazmlar halinde kasılmaya devam eden vajinamla işi bitmemişti, gözlerim tamamen kararmış halde, “Ne olursun dur,” diye fısıldadığımı hatırlıyorum, sonra birdenbire durmasından korkarak, “Parmaklarını istiyorum, ne olursun,” diye yalvardığımı. Ağzını doğrudan girişime yaslayıp beni içine çekecekmiş gibi emmeye başladığında kulaklarım uğulduyordu. Doğrudan emiyordu ve gerçekten ruhumun da aldığım zevke ayak uydurarak içimden çıkıp gideceğini hissetmeme neden oluyordu. “İçime gir,” dedim kulaklarımda basınçla. “Ne olur parmaklarını içime sok, Gurur, lütfen!”

“Bu gece amcığının içine sikimden başka hiçbir şeyi almayacaksın,” diye konuştu emmeyi bıraktığı hâlâ kasılıp gevşeyen vajinama doğru. “Kalk.” Kalkamadım, bacaklarım ayrılmış halde ona öylece bakarken masanın üzerinde resmen uzanıyordum. “Kalk.” Doğrulup kalktı, çenesinden salyalarıyla karışmış zevkim akarken, “Titriyorsun ceylan gibi,” dedi bundan keyif alıyormuş gibi. “Ayaklarını yere basmaya bile halin kalmadı mı? Şimdiden mi?” Elleri kamuflaj ceketine gitti, ceketi yavaşça çıkarmaya başladığında gözümü bile kırpmadan ona bakıyor, titremeye devam ediyordum. “Duş almadım, kusura bakma,” derken alayla güldü, gözleri öyle sinsi bakıyordu ki kalbim deli gibi çarpmaya başladı. “Çok kirliyim.” Ceket yere düştüğünde yuvarlak yaka yeşil tişörtün terden göğsüne yapıştığını gördüm. Tüm kasları, onu o yapan, büyük cüssesini gözler önüne seren parçaları görünüyordu. Eli kamuflaj pantolonunu sabit tutan kemere gittiğinde gözleri doğrudan gözlerimdeydi. “Kan, toz, toprak içindeyim,” diye konuştu, bu kez sesinde alay yoktu ve gözleri saf tehditle bakıyordu. “Terliyim ve iki gündür kamuflajlarımın içindeyim.” Kemeri çektiği anda havada şakıyan kemerin sesi omurgamın titremesine neden oldu. “Ve hayvan gibi azdım.”

Her söylediği şeyin ardından kalbimle eş zamanlı olarak bedenim de çınlıyordu. Pantolonun düğmesini açarken yüzüme doğru eğildi. “Sikimin ne hale geldiğini görmek ister misin?” diye sordu.

Başımı hızlıca salladığımda alt dudağını ısırarak güldü, alayla dolu bu gülüş beni öfkelendirirdi belki ama şu an sadece heyecandan bayılacak gibi hissediyordum. Pantolonun fermuar boşluğundan dışarı çıkardığı aletini gördüğümde gözlerim iri iri açıldı. Zonklayan, damarlarla sarılmış büyük aletinin ihtiyaçla kasıldığını görebiliyordum. Avucuyla kavrayıp hafifçe salladı ve “Bak,” dedi, “amını yediğim için bu hale geldi.” Gözlerimi zar zor o koca görüntüden ayırıp ona baktığımda sırıttığını gördüm. “Nasıl yapalım?” diye sordu alayla. 

“Nasıl istersen,” dedim kendimi tutamadan. Sırıttı.

“Ya?” diye sordu.

Gözlerim tekrar avucunun içindeki devasa aletine indiğinde zar zor yutkunduğumu hatırlıyorum. “Daha ayağa bile kalkamıyorsun ama nasıl istersem öyle mi?” diye sorduğunda bakışlarımı kaldırıp gözlerinin içine baktım. “Dizlerinin üzerine.” Diğer elini kaldırıp parmağıyla dönmemi işaret etti. “Masadan inmeden. En azından bunu yapabilir misin?”

“Ben...”

“Yap şunu.” Parmağını bir kez daha dönmem için salladı. “Bunu istemiyor musun?” Diğer eliyle kavradığı aletini bir defa daha sallayınca bacaklarımı masanın üzerine çekerek yavaşça sırtımı döndüm. “Çok ağırkanlısın,” diye söylenip aniden belimden kavradı, bedenim anlık havalandı. “Dizlerini kır.” Dediğini yaptım ve beni yavaşça masaya geri koydu. “Çok güzel.” Avucunun içini belime hafifçe bastırınca kalçalarım arkaya doğru kavislendi. “Bayılıyorum şu götüne amına koyayım,” diye fısıldadı enseme doğru. 

“Şortum,” diye fısıldadığımda, “Konuşmayı mı unuttun?” diye sordu alayla. “Şortun ne?”

“O hâlâ üzerimde.”

“Hadi ya?” diyerek gülüp ensemi yalayınca başımı geriye atıp gözlerimi yumdum. Dizlerimin üzerinde durmak rahatsız edici değildi ama bir masanın üzerinde dizlerimin üzerinde durmak biraz tuhaftı. “Hiç de fark etmemişim.” Şortumu beklemediğim bir anda külotumla birlikte aşağı sıyırınca gözlerimi kapatıp, “Gıcık,” diye söylendim. 

Üzerime abandığında göğsünü sırtımda hissettim, elini karnıma koyarak bedenimi doğru konuma getirdikten sonra bacaklarımın arasına kaydırdı kendini. Aletini bacaklarımın arasına sürterek ıslak vajinamla alay ettiği sırada, “Ne yapıyorsun?” diye fısıldadım, sesim titriyordu.

“Titreme,” diye emretti cevap vermek yerine. Dilini ensemde gezdirdi, dişlerini enseme geçirdi ve aletini çok daha sert bir şekilde kaydırıp vajinamın ıslak dudakları arasında sürtmeye başladı. “İstiyor musun yavrum?” Enseme doğru hırıltılı bir sesle konuştu. “Ne yapmamı istediğini söyle.”

“İçime gir,” diye mırladım.

“Daha açık.”

“Sik beni,” dedim kalçalarımı arkaya doğru iterek.

“Böyle mi?” Aletinin başı beklemediğim bir anda içime kaydı, gözlerimin önünde şimşekler çakmış gibi başımı geriye atarak onun çenesine yasladığımda, “Offf,” diye tısladı dişlerinin arasından. “Hiçbir zaman tam olarak sığdıramayacağım bu yarrağı içine, biliyorsun değil mi?” Sorduğu soruya karşı ne hissetmem gerektiğine karar vermeme izin vermeden aniden aletini yarısına kadar içime soktu. Dudaklarımdan haykırışa benzer bir ses döküldüğünde bir elinin ağzımı kapattığını hissettim. Gözlerim geriye kaymış, avucu ağzımı kapatırken burnumdan sert nefesler veriyor, avucunun içine doğru inliyordum. “O küçük deliğine sana çığlıklar attırarak girmek istiyor olsam da alt katta birileri var, bunu unutma,” diye fısıldadı şeytani bir sesle. “Kasma şu amını, aklımı kaçıracağım. Gevşet.” Nefesim titreyerek avucunun içine doldu, tıpkı onun içime milim milim dolduğu gibi. Yüzünü saçlarımın arasına gömerek uzun uzun inlediğinde ikimiz de hareketsizdik. Çok geçmeden avucunu ağzıma daha sert bastırıp dudaklarını alnıma bastırarak beni sertçe doldurmaya başladı. Her çarpışında toplarının aşağıdan klitorisime vurduğunu hissediyordum, içime girip çıkarken masa sallanıyor, iniltilerimiz etin ete ıslak bir biçimde vurmasının sesiyle birbirine karışıyordu. 

Dilim dışarı çıkmış, avucunun içinde açlıkla tur bindirirken bunun onu daha da sertleştirdiğini hissettim. Beklemediğim anda beni daha da öne itti, ağzımda duran avucunu çekmeden yanağımı mantar panonun altında kalan soğuk duvara yasladı ve bir dizini masaya bastırarak adeta beni masanın üzerinde altına alarak eze eze becermeye başladı.

Yanağım duvara yaslıyken soğukluğu bile hissedemeyecek kadar yandığımı hissediyordum, gözlerim geriye kaymış avucu iniltilerimi bastırmak ister gibi beni kapatırken tek düşündüğüm aldığım zevkti. Beynimi kapatmıştı, bu konuda çok iyiydi, gözlerimi dolduracak, beni ağlatacak, yalvartacak kadar iyiydi. 

Beni çok daha rahat bir pozisyona getirip avucuyla karnımdan destekledi, dizlerimden yükü tamamen aldığını hissettim. Bir eli boğazıma kaydı ve kafamı kaldırmama neden olan bu hareketiyle beraber dudaklarını alnımda hissettim. İçime girip çıkan uzunluğuyla aklımı kaybediyormuş gibi inlerken dudaklarının baskısını da alnımda hissetmek tüm hislerin arşa yükselmesine neden oluyordu. Boynumda hissettiğim nabzına nefes nefese eşlik eden hırıltılı iniltileri etin ete çarpma sesiyle birbirine karışıyordu. Gözlerim aldığım hazzın etkisiyle geriye doğru kaydı, tam da söylediği gibi, beni beynimi kapatmış halde beceriyordu. Vücudumun ihtiyacı olanı verirken zihnimin içinde dolaşıp duran düşünceleri tam anlamıyla kapı dışarı etmeyi başarmıştı. Hissettiklerim o kadar önlenemez derecede büyüdü ki onun kalın aletinin etrafında defalarca kez boşaldığımı hatırlıyorum.

“Meraklı küçük amın bundan hoşlandı mı?” diye sorduğunu duydum, sinsi yükselen sesi nefesiyle karışarak boyun boşluğuma yayıldığında, “Evet,” dediğimi hayal meyal hatırlıyorum, tek düşündüğüm onu daha fazla hissetmeyi istemekti ama daha fazla nasıl hissedilirdi bilmiyordum. Onu zaten derinlerde, diplerde, çığın altında kalmışım ve ateşler tarafından yutulmuşum gibi saf ve diri bir gerçeklikle hissediyordum. “Yüzünü görmek istiyorum,” dedi burnundan sert bir nefes bırakarak. “Seni sikerken o güzel suratını görmek istiyorum amına koyayım.” Çenemi avucunun içinde ezdi ve kafamı yana doğru çevirerek ona bakmamı sağladı. Gözleri beni kadrajına aldığı anda bakışlarındaki yoğunluğa eklenen kızıl ışığın onu olduğundan çok daha tehlikeli gösterdiğini fark ettim. İşte buradaydı, aynı bedenin içinde hem Gurur gibi bakıyordu hem de Zincir gibi bakıyordu; tek bir ruh giyinmiş tehlikeli bir şeytan ve bir meleğin zıt uyumu oradaydı. 

Gözlerimiz birbirine dokunduğu anda aletinin içimde biraz daha büyüdüğünü, tıpkı nabız gibi ve hatta büyük bir kalp gibi vurmaya başladığını hissettim. Duvarlarımı esneterek içimin tüm hatlarına olduğu gibi yaslanan büyüklüğü ve zonklamaları karşısında dudaklarım aralandı, pervasızca inlemeye başladım. Bu kez kendimi tutmadım. Her seferinde daha yakıcı gelen ateşinde kavrulmaktan korkmadım. “Özledin mi beni?” diye sorarken nefes nefese olması gözlerimin kısılmasına neden oldu, kısılan gözlerim onu şimdi sislerin içinden görüyor gibiydi. Cevap vermediğimde içime biraz daha itti ve “Beni özledin mi?” diye sordu bir defa daha. “İçinden çıkarayım mı istiyorsun? İçinde hissetmek istemiyor musun? İstiyorsan bana cevap vereceksin.”

“İstiyorum,” dedim söylediğini yapacağından korkarak. “Seni çok özledim. Lütfen geri çekilme.” Dudaklarımdan yalvarış gibi dökülen cümlelerin onu ne kadar etkilediğini görmek, bu cümleleri istediğimi almak uğruna daha sık kullanmam gerektiğini düşündürdü. Dudaklarıma aldığım zevki de ekleyerek şeytani bir gülümseme ekledim ve onu her karşılayışımda, “Çok özlemişim,” diye inlemeye başladım. “Kocamansın. Çok güzel.” Her kelimeden sonra gülümsemem daha da büyüyor, dudaklarım neredeyse kulaklarıma varıyordu. “Durma, lütfen, karına daha fazlasını ver.”

“Sessiz olmalısın, daha sessiz, o arsız gülümsemeyle bakmaya devam edersen seni öyle çok bağırtırım ki herkes burada ne haltlar yediğimizi anlar. Sırıtma.” Çenemi kavrayıp dudaklarıma yapıştı ve içimde seğirdi, ağzına doğru güldüğümde, “Sırıtma,” diye inledi ama aslında bunun onu ne kadar azdırdığını hissedebiliyordum. İçimde şiddetli bir nabız gibi çarpan aletinin çok yakın olduğunu anlamak mümkündü. Artık bedenim onun bedeninin tepkilerini neredeyse tamamen çözmüştü. “Boşalacağım,” diye inledi ağzıma doğru. “Beni yine içine boşaltacaksın.”

Söylediği şeyle beraber ben de dağılmaya başladım, sanki sözleşmişiz gibi aynı anda şiddetle kasılarak boşalmaya başladığımızda dudak dudağaydık, dili doğrudan ağzımın içindeydi ve bedenim onun hükmü altında yay gibi gerilmişti. 

İçime kaç kez boşaldığını hatırlamıyorum ama her şey bittiğinde bacaklarımdan aşağı akan sıvılar ona aitti, onun kollarındaydım ve titremelerim geçene kadar beni sıkıca sarmaya devam etmişti. 

Onun kollarında banyoya taşındığımı hatırlıyorum. Kendi üzerindeki kıyafetleri sıyırırken beni sadece birkaç dakikalığına köşeye bırakmıştı ve aldığım zevkten olsa gerek bacaklarım titremeye devam ediyordu.

(Yetişkin içerik burada sona ermiştir.)

Üzerindekileri tamamen çıkarıp bana dönünce bedeninin bazı noktalarında çizik ve kesik izleri olduğunu gördüm. Endişeyle ona yaklaştığım anda, “Önemli bir şey değil bunlar,” diyerek beni kollarının arasına çekip onları incelememe izin vermeden başımın üzerini öptü. 

“Nasıl geçti?” diye sordum dudaklarımı çıplak göğsüne bastırırken. 

Bir süre sustuktan sonra, “Artık kimin kazandığını biliyorum,” dedi sadece. “Oda konusuna gelince…”

“Başın belaya girecek mi?” diye sorarak onu durdurdum.

“Her zaman kurtulmanın bir yolunu bulurum, öğrenemedin mi bunu?” Dudaklarını saçlarımın üzerinde gezdirdi. “Neredeyse bitti. Sadece bir anlığına beni görmezden gel, olur mu?”

Dudaklarımı göğsünden çekmeden düşünceli bir sesle, “Ayça ne gördü?” diye sordum.

Bedeninin gerildiğini hissettim. Bir müddet süren sessizliğin ardından, “Ayrıntıları vermek zorunda mıyım?” diye sordu.

“Yorgun olduğunu biliyorum ama ayrıntıları bilmem iyi olurdu.”

Gurur bir süre daha sustuktan sonra, “Otelde birinin bizi izlediğini fark ettiler,” dedi, kimden bahsettiğini anlayamadığım için kafamı kaldırmaya çalıştım ama çenesini başımın üzerine yaslayarak buna engel oldu. “Ayça ve Ecevit’ten söz ediyorum. Biz havuzda eğlenirken aniden ortadan kaybolmuşlardı, fark etmiştim ama belki konuşmak için bir yere gitmişlerdir diye düşünmüştüm.” Bir süre sustu. “Sonra da birinin bizi izlediğini öğrendim onlardan. Ayça’nın önünde kontrolümü kaybettim. Bunu bilmeni istemedim ama sana yalan söylemek istediğimden ya da bunu alışkanlık haline getirdiğimden değil, endişe duymanı istemediğimden. Endişen kabarmadan söyleyeyim, izleyen kişi kötü niyetli biri değildi ama benim gözüm dönmüştü ve onun kim olduğu ortaya çıkana kadar ben çoktan kendimi kaybedip ona saldırmıştım.” Söylediği şey duraksamama neden oldu. Kan lekesini gördüğüm anı hatırladım, kaşlarımın ortasında bir çukurla sessizce aynı pozisyonda durdum ve anlattığı şeyi bitirmesini bekledim. “Paniktendi, bir şeydendi, bilmiyorum, duramadım. Ayça’nın orada olduğu gerçeğini kendime hatırlatamadım. Sadece bilmiyorum. Sanırım çok tetiklenmiştim. Sanırım çok sınırlarda dolaşıyordum. Adamı çok tartakladığım için Ayça benden korktu.” Son cümlesi kalbimi o kadar acıttı ki kendimi tutamayıp kafamı kaldırdım ve ona baktım. Gözlerinde pişmanlıkla, “Korkunç biri olduğum için özür dilerim,” dedi.

Avucum vücudunun üzerinde su gibi kayıp yüzüne gitti. Yanağına dokunurken, “Değilsin,” dedim, “öyleysen bile, hepimiz bazen korkunç birileri olabiliyoruz.” Söylediğim şeye ikna olmadığını ela gözlerine düşen gölgelerden, umutsuzluk ve kahırdan görebiliyordum. “Ayça’nın gördüğü şeyler onun dünyasında olmayan şeyler, Gurur. Onun ait olmadığı şeyler, içinde bulunmak istemeyeceği şeyler. O sevdiği insanları öyle görmeye alışkın değil. Eğer senden korktuysa bil ki bu seni sevdiğindendi. Kontrolünü kaybetmen onu da çok üzdüğündendi.” Söylediklerim yalan değildi. Ayça’nın maruz kaldığı şeyin boyutunu tahmin etmek bile midemin burkulmasına neden oluyordu. Gözlerimi Gurur’un yüzünde dolaştırdım. “Benden bir şeyleri saklamana o kadar alışkın değilim ki, birine zarar vermenden çok, benden saklamana kızıyorum. Bu çok korkunç bir şey, yani söylediğim şey çok korkunç biliyorum ama bir şeyleri benden saklama çaban daha çok kızmama neden oldu. Birine zarar verdiğin için kızmalıydım oysa.”

Gözlerini yüzümden çekmeden, “Özür dilerim,” dedi tekrardan. “Odada gördüklerin için, Ayça’ya yaşattığım şey için, söylemek isteyip sustuklarım için. hâlâ sustuğum bir şeyler olabilir, bu seni kızdıracak mı?”

Başımı aşağı yukarı sallarken ağlama isteği boğazımı saran bir el gibiydi. “Kızdıracak,” diye fısıldadım.

“Özür dilerim,” dedi yine sessizce.

“Önemli ama ben yine de önemli değil diyeceğim,” diye fısıldadım.

“Bu seni de yalancı yapmaz mı?” diye sordu çocuk gibi.

“Bir süre yalancı olsak olmaz mı?” diye sordum onun gibi, sessizce. 

“Bir süre.” Elini karnıma koyunca ikimiz de buruk bir şekilde gülümsedik. “Biraz mecburiyetten.”

“Biraz mecburiyetten.” Gözlerinin içine bakarken zar zor yutkundum. “Ama ne olursun kendine zarar verme.”

Gözlerimin içine o kadar uzun süre baktı ki tek bir yalana daha yer olmadığını dilinde, söylerse şayet, benden daha çok parçalanacağını anladım gözlerinde. Alnını alnıma bastırmadan öncesinde, “Ne yapıyorsam şu hayatta bir tek senin içindi,” dedi, “artık bir sebebim daha var.” Parmakları hâlâ karnımda dolaşıyordu. “Durdurulması imkansız bir adamdım seninle. Şimdi yok edilmediği sürece asla durmayacak bir adamım. Beni yok edebilecek olan da henüz doğmadı anasının karnından.” Dudakları yukarı kıvrılıp parmaklarını imayla karnımda dolaştırdı bir defa daha. 

“Üzerinden o kadar zaman geçti, şimdi itiraf ediyorsun. Eşeksin ki.”

“Ayça patlar diye beklemiştim ama patlamadı,” dediğinde tek kaşımı kaldırdım. “Seni korumak istiyor. Gerektiğinde benden bile korur seni. O iyi bir kız. Onu seviyorum. Eylül’ü sevdiğim gibi.” Gözlerini yüzümde dolaştırdı. “Korkmasın benden.”

Yanağını okşayıp, “Arayı düzeltmişsiniz gibi duruyordu,” dediğimde, “Olsun,” dedi, “içinde bana karşı hiç korku kalmasa olmaz mı?”

“Kalmamıştır,” dedim üzerine basa basa. “Gurur, benim arkadaşlarım da ailem de seni çok seviyor. Sen arkadaşlarımın arkadaşısın, ailemin oğlusun. Sen o kadar önemlisin ki…” Şakağını okşadım. “Benim koca danam, sen çok önemli birisin.”

Yutkundu, gözlerimin içine uzun uzun, Zincir gibi değil, Gurur gibi baktı, Mert gibi hatta. Zerda ile temas kurmaya muhtaç Mert gibi. 

Bir gül fırtınası gibi baktı.

“Senin için önemli biri olmam yeterdi. Sonra senin varlığın bana bir armağan verdi.” Yüzünü yüzümün hizasına getirdi. “Sen önce bana bir aşk verdin. Sonra bir aile verdin. Bu da yetmedi. Bir de sıfırdan bir aile yaratabilme şansı verdin. Ben bir baba olmayı hayal etmeyi kendimde hiç hak görmedim, çünkü bilmediğim bir şeyi istemeye, beceremeyeceğim bir şeyi arzu etmeye hakkım yoktu benim. Sen sıfırdan her şeyi öğrettiğin bir adama baba olma hakkı verdin. Muhteşem bir baba olabilir miyim bilmiyorum Zeliha, muhteşem bir koca olabilir miyim onu da bilmiyorum ama her günüm bir önceki günden daha iyisi olabilmek için çırpınarak geçecek.”

“Böyle konuşma ben hamile bir bayanım,” dedim Adnan’ı taklit ederek.

“Sen de önemlisin falan dedin azdırdın beni zaten, ortamı yumuşatma amaçlı mazlum şiirimi okuyordum,” diye dalga geçti.

“Yıka beni hadi çok konuşma ya,” diyerek elini tutup onu duş kabinine doğru çektim. Küvette uzun uzun vakit geçirmek istiyor olsam da ev ağzına kadar insan doluydu ve uyanmalarına da çok bir şey kalmadığına emindim. Tabii yarattığımız zelzeleden dolayı çoktan uyanmamışlarsa… Suyun altında geçirdiğimiz dakikaların sonunda yatağın ucuna oturup önümde dikilen koca cüsseli kocamın çiziklerine pansuman yaptığımı hatırlıyorum. Kesiklerin üzerine ayıcıklı yara bandı yapıştırdığımda, “Boy 2 metre ve biraz tehlikeli,” diyerek beni güldürmüş ve ayıcıklı yara bantlarını bana gösterip omzunu yukarı doğru sektirmişti. Birkaç dakika nefes almadan güldüğüm bu olayın sonunda onu kollarımın arasına çektiğimi de hatırlıyorum, biraz duş jeli, şampuan ve o sevdiğim buzu anımsatan kokusuyla kollarımda uykuya daldığında sonunda onu uyutabildiğim için biraz olsun huzurluydum.

Gördüklerim kafamın içinde çark gibi dönüyor olsa da.

Gözlerimi, “Abi bırak!” diye bağıran tanıdık bir sesin algılarıma anında saplanmasıyla açtım. Bir bedenin suya çarpma sesi de bu sese eşlik edince yattığım yerden doğrulup kalktım. Gurur yatakta değildi, boydan cama ilerleyip perdeyi aralayarak aşağıya baktığımda Eymen’in havuzun içinde olduğunu, Gurur’un da sırıtarak havuzun dışında durmuş onu izlediğini gördüm. Eymen havuzun mermerine yaklaşıp tutunurken, “Ne bu enerji ya?” diye sordu bağırarak.

“Yaşının adamı ol, bak bana zıpkın gibiyim,” dedi Gurur ellerini dizlerine koyup öne doğru eğilerek. “Reflekslerin rezalet. Elimden kurtulmayı beceremiyorsun bile.”

“Yaşının adamı olmayan sensin, dede gibisin amına koyayım bu ne enerji ya.” Eymen havuzun kenarlarına tutunarak kendini yukarı çekecekti ki Gurur onu ensesinden kavrayıp ıslak tişörtünü yukarı çekerek havaya kaldırdı ve sanki koca cüsseli bir oğlanı suya çarpmıyormuş da bir taşı suya atıyormuş gibi kolaylıkla onu havuzun derinlerine fırlattı. Eymen suyun içinden çırpınarak çıkarken, “Bir şey söylesenize şuna!” diye bağırmaya başladı.

“Bağırma lan karım uyuyor yukarıda.”

“Ne istiyorsun çocuktan ya?” diye sordu Eylül, abisine yaklaşarak.

“Çocuk mu?” diye sordu Eymen suyun içinde elinde çiçekle ortada kalmış Kuzey Tekinoğlu gibi. 

“Seni de havuza atardım ama sana kıyamıyorum. Cesur nerede?” Gurur etrafına baktı. “Saklanma şaşkın. Bulurum seni.” Sinsi bir şekilde mutfağın cam kapısına doğru yürümeye başladı. Elimde olmadan gülümsedim.

Cesur içeriden, “Ya abi ben ne yaptım?” diye bağırmaya başladı.

Dişlerimi fırçalamak için banyoya girdim, yüzümü yıkadıktan sonra dişlerimi fırçaladım ve aç karnında içmem gereken ilaçları içtikten sonra alt kata indim. Hava bugün ekstra sıcaktı ya da bedenimdeki baskı usul usul artmaya başladığından böyle sıcaklamış hissediyordum. 

Mutfağa girdiğimde ıslak iki köpek yavrusu gibi oturan Cesur ile Eymen’i görünce, “Ay etrafı ıslatmayın sakın!” diye cırladım. Buzdolabının kapağını açıp soğuk su şişesini çıkardığım sırada söylenerek birbirlerinin enselerine havlu bastırıyorlardı.

“Karımı uyandırmışsınız.” Gurur’un sesiyle irkilip omzumun üzerinden ona baktım. Ensesinde bir havlu, altında gri eşofmanı ve beyaz, yuvarlak yaka tişörtüyle mutfak kapının eşiğinde dikiliyordu.

“Dolaylı yoldan ablamı uyandıran sendin,” diye söylendi Eymen.

“Karımı uyandıran senin ciyak ciyak bağırmandı.”

“Ablamı uyandıran senin bana bulaşmandı.”

“Karımı uyandıran senin reflekslerinin zayıflığı ve hâlâ oturmamış cırtlak sesindi.”

“Öncelikle genç ve zıpkın delikanlıların sesi böyle olur.”

“Sonralıkla da ablan benim karım,” dedi Gurur sırıtarak.

“Hatırlatıp durma şunu, tetikleniyorum.”

“Her sabah kulağına günaydın bitanem, bugün de eniştenim, diye fısıldayarak uyandıracağım seni.”

Eymen, “Abi ben hayatımda bu kızı ilk kez şu an görüyorum,” diyerek Gurur’u taklit edince, Gurur ensesindeki havluyu alıp dolayarak inceltti ve kırbaç gibi Eymen’e doğru sallamaya başladı. “Şaka yaptım! Islak o havlu, sakın! Bak sakın!”

“Duracak mısınız artık yerinizde?” diye sordum ters bir sesle. “Yeter.”

Eymen de Gurur da sakin gözlerle bana doğru döndüler, Gurur elindeki havluyu bana bakarak yavaşça kardeşimin suratına şaplatınca Eymen, “Ya abla!” diye bağırmaya başladı birden.

“Ya hadi o gencecik adam, sana ne oluyor?” diye sordum elimi belime koyarak. “Kazık kadar adamsın, neden zulmediyorsun sen bu çocuklara?”

“Yengem konuş,” dedi Cesur başını sallayarak.

“Kazık kadar adam mıyım?” diye sordu Gurur.

“Kocaman yaşını başını almış adamsın ya.”

“Yaşımı başımı mı almışım?” diye sordu bir kez daha, sanki her cümlem bir kurşundu ve sürekli vuruluyordu.

“Yaşını başını almışsın ve karını okula bırakacaksın. Hadi, çolukla çocukla uğraşma.”

“Çoluk çocuk dedi bize,” dedi Eymen omzunun üzerinden Cesur’a bakarak.

“Olsun yaşını başını almış adamsın da diyebilirdi,” diye cevap verdi Cesur, tıpkı Eymen gibi omzunun üzerinden ona bakarak.

Gurur dişlerini sıkıp bana bakarken elini arkaya doğru uzatıp havluyla bir kez daha vurdu, bu kez vurduğu kişi Cesur’du. Acı dolu bir inilti yükselirken, “Olur yavrum,” dedi, “okula götüreyim seni ben.”

⛓️

İçeceğimden bir yudum daha alıp ilerideki kalabalığı izlemeye devam ettim. Birkaç öğrenci, Bülent’in etrafında toplanmış, adamın ona anlattığı her neyse bundan keyif alıyormuş gibi kahkaha atıyordu. İçeceğimi karnımın üzerine koyduktan sonra yan tarafıma bıraktığım defteri elime aldım, katladım ve notları okumaya başladım. Hava boğucu şekilde sıcaktı, alnımın üzerinde oluşan ter damlalarını hissedebiliyordum ama buna rağmen gökyüzü griydi, sanki bulutlar içlerine yağacak yağmurları gizlemişti. Biri aniden yanımdaki boşluğa oturunca irkilerek omzumun üzerinden gelen kişiye baktım. Yener yanağımdan bir makas aldıktan sonra gözlerini defterime indirip, “Ne yapıyorsun kız deli hamile?” diye sordu meraklı meraklı.

“Çalışıyorum, umarım deli hamilenin yanına bir de deli avukatı eklemeyi başarırım,” dedim huysuz bir şekilde dudaklarımı bükerek. Yener göz ucuyla beni süzdükten sonra, “Yapamayacağını düşündüren neymiş?” diye sordu.

“Geride kaldım çok, hayvan gibi çalışmak zorundayım.” Bedenimi ona çevirip içeceğimden bir yudum aldım. “Bugünün fedaisi sensin herhalde şekerim. Simge’nin peşinden koşmaların bitti herhalde, sıra benim peşimde koşmada mı?”

Simge ismini duyunca tetiklenmiş gibi gözlerini kısıp, “Seninle de oturup iki sohbetin dizini kıramaz olduk. Daha çok sen benim kolumu kanadımı kırmaya meyillisin bu aralar,” diye söylendi. “Ayrıca söylemek isterim ki,” diyerek büyüklük taslar gibi omuzlarını kabarttı. “Sabaha kadar mesajlaştık. Bana şirinlikler yaptı.”

“Şirinlikler yaptı? Sana?”

“He. Yapamaz mı?”

“Senin şirinlik yaptığın şey seninle ölümüne geçilmiş bir dalga değildir umarım ya.”

“Sen beni artık sevmiyorsun. Hamilelik hormonuyla alakalı değil bu. Bir beni sevmiyorsun,” dedi sahte bir alınganlıkla kaşlarını çatarken. “Flört ettik diyorum ya, flört etmek konusunda elime su dökülmez sanıyordum ama senin kuzenin bildiğin elinde tasla beni hamam taşına yatırıp kafama vura vura yıkadı.”

“Ee peki randevuya çıkacak mısınız? Muhallebici köşelerinde oturup fingirdeşecek misiniz söyle bakalım, bana bunlardan haber ver.”

Yener yan gözle bana bakıp yavaşça sırıttı. “Anlatmamı ister misin sana?”

“Tek patavatsız kelimende başını gövdenden ayırırım ama.”

“Hayatım ben patavatsızlığın sözlükte denk düştüğü anlamım bu arada.”

Kıkırdadım. “Bak bunu doğru dedin, deli asker.” Omzumla omzuna vurup gözlerimi kıstım. “Nasıl flörtleştiniz, anlat. Uyudun mu yazdın mı?”

“Şarkı falan dinledik öyle.”

“Aynı liseliler gibiydiniz yani.”

“Seksenlerde yaşanan bir aşk gibiydi daha çok. O vatkalı, puantiyeli elbisesiyle kasetçinin arkasında beni bekliyordu, ben de Şahin model arabam ve parlak takım elbisemle son ses arabesk açıp onun sokağından geçiyordum ve arabamdan inip kasetçinin arkasına onun yanına gidiyordum falan. Öyle bir romantizmdi kızım. Geceleri falan düğünlere piyanist şantörlüğe falan gidiyordum. Hatta o gece evlenip çoluk çocuğa karıştık biz.”

Bir an tek kaşımı kaldırarak Yener’e bakmak için geri çekildim, bakışlarımdaki karmaşayı görmüş olacak ki gülmeye başladı. “Ay arkadaşım kafayı yedin resmen aşktan sen,” dedim abartılı bir tonlamayla.

“Yedim galiba,” diyerek elini dizime koyup başıyla beni onayladı. “Yedim arkadaşım.”

Yorgun gözlerle tebessüm edip bakışlarımı önüme çevirdim. Yener bir süre sessiz kalsa da sonunda, “Gurur ile aranız nasıl?” diye sordu. Sorusu afallamama neden olduğunda ifademde şaşkınlığı gördüğünü biliyordum. “Kötü anlamda sormadım.”

“Neden kötü anlamda sorasın zaten,” dedim sessizce.

“Evdeki hallerini merak ediyorum sadece.” Yener bunu bir gerçeğin üstünü kapatmak ister gibi büyük bir özenle sorunca aslında Gurur’un durumunu bana belli etmemeye çalışarak da olsa anlamaya çalıştığını anladım.

İçeceğimi karnıma bastırıp soğukluğuyla serinlerken sessizce konuştum. “Gurur’un iyi olmadığını biliyoruz, Yener. Bilmediğim bir şeyi benden saklayabilirsin ama bildiğim bir şeyi benden gizleyebilmenin imkanı yok.”

Yener dudaklarının arasına bir sigara yerleştirdikten sonra, dudaklarının arasındaki sigaraya aldırış etmeden, “Kızıyorum ona,” dedi, “ve bir o kadar da kızamıyorum. Anlıyorum onu ve bir o kadar da anlayamıyorum. Hiç Gurur olmadık ki Zeliha, nereden bileceğiz içinde savaştıklarını? Dışarıdan gördüklerimiz bizi bile bu denli yıkıyorken, kendi kafasının içinde kim bilir kaç zelzele yaşayan bir adamı nasıl haksız sayacağız?”

Dudaklarım titremesin diye onları ağzımın içine çektim, ısırdım ve yavaşça yalarken boşluğa baktım. Gurur gözlerimin önünde günden güne toparlanacağına daha da dağılıyormuş gibi geliyordu, oysa terapilerini aksatmıyordu ve artık daha sık gülümsüyordu. Yine de içimdeki o huzursuzluk hissi bir türlü sesini kapatıp göğsümün derinliklerinde kaybolmuyor, aksine sürekli olarak, her kalp atışımda kendisini hatırlatıyordu.

“Bazı şeyler onu çok yordu, ruhu yoruldu, fiziksel bir yorgunluk olsa dinlenir ve geçer ama ruhunu dinlendirerek dindiremiyorsun,” dedim. Ağzımın içine acı bir tat bırakan kelimelerin Yener’in de tıpkı benim gibi canını sıktığını hissettim. Yener bir kolunu omzuma attı, beni kendine çekip göğsüne bastırırken, “Geçmeyecek şeyler değil, güzelim. Evet, uzun sürdü bu sefer ama bak sen buradasın, yeğenim burada, Gurur burada, her gün bir önceki günden daha yakınız huzura,” dedi beni yatıştırmak ister gibi. Bir an buna tutunmak, inanmak istedim. Yener’in tüm bunları inanarak söylediğini hissettiğimdeyse o tutunma isteği büyüyerek tamamen içimi kapladı.

Yener başını başımın üzerine koyduktan sonra, “Bence ne yapalım biliyor musun?” diye sordu.

“Hı?”

“Boş ver şimdi okulu falan. Gidelim, sana tatlı ısmarlayayım. Bardak waffle yapmaya başlamışlar, dondurmalı. Tam senlik çılgın hamile poke topu.”

“Nasıl canımı çektirdin şu an ya.”

“Çeksin diye ballandıra ballandıra anlattım. Hadi gidelim.”

“Nilü’den not alacaktım. Bugün burada olacağını söylemişti, geride kaldığımı bildiğinden not veriyor bana,” dedim başımı doğrultarak. “Notu alıp geleyim, gidelim sonra. Ayrıca sen ödeyeceksen geliyorum. Yeni evliyim ben, borcumuz var bizim.”

“Gölden ev alırken bana mı sordunuz?”

“Her gün salonumda götünü devirip yatmayı biliyon ama.”

“Kapıya bağla istersen beni ya.”

“Ay günah o kadarını yapmam.”

“Teşekkür ederim, çok iyi bir kadınsın.”

“Biliyorum.” Yerimden kalkıp içeceğimi ona uzattım. “İçebilirsin, korkma içine tükürmedim. Geliyorum hemen.”

İçeceğe baktıktan sonra gözlerini bana çevirdi. “Seninle gelmemi ister misin?”

“Ayaklarım var.”

“Ve görüyorum ki poke topu karnını taşımak konusunda biraz zorlanıyorlar,” dedi tatlı tatlı.

“Poke topu deyip durma karnıma sansar.”

“Poke topu tabii, Pikaçu içeride kalmaya tahammül edemiyordur yakında dışarı zıplar ve bir daha asla poke topuna hapsedemezsin.”

“Elektrik ürettiği ve bizi elektrik faturalarından koruduğu için Gurur küçük Pikaçumuzu çok sevecek o zaman ya,” diyerek sırıtıp iki parmağımı havaya kaldırdım ve poz verdim, Yener başını geriye atarak kahkaha attığında ben de sırıtıyordum. Neredeyse seke seke, keyif dolu büyük adımlarla binaya doğru yürümeye başladığımda Yener elinde içeceğimle gülmeye devam ediyor, beni izliyordu. Binadan içeri girdiğim anda dudaklarıma çizilen o gülümseme usulca silindi, klimaların açık olduğu soğuk koridorda ilerlemeye başladım ve omuzlarım her bir adımda daha da aşağı çöktü. Maske bazen yüzümdeyken, çıkarmaya fırsat bırakmadan parçalanmaya başlıyor ve asıl suretim hislerimle birbirine karışarak yüzüme çizilmeye başlıyordu. Böyle anlardan nefret ediyordum. 

İleride öğrencilerin lafladıklarını gördüm, hepsi yaz tatilinin tadını çıkarmak yerine binaya tıkılı kalmaktan son derece mutsuz görünüyorlardı. Cenan burada değildi, sabah da yalnızca Bülent Bey’i görmüştüm, sohbet etme şansımız olmamıştı çünkü başında bu aralar favori hoca olduğu için öğrencilerle doluydu. Tam köşeyi dönüyordum ki Nilüfer benden önce davranarak pat diye önüme çıktı, kalbim göğsümün içinde gürültüyle zıpladı ama sakin kalmayı başardım. Nilü yüzünde geniş bir gülümsemeyle, “Seni özledim!” diye bağırdı ve gözleri hızlıca karnıma kaydı. “Oha, büyümüş!”

“Her gün biraz daha büyüyor, fıçısal hisler içerisindeyim,” dediğimde şen bir kahkaha attı. Eli omzuna astığı tek kollu çantaya kaydı, kargocu çantasının fermuarını açıp bana fotokopi kağıtları uzatırken, “Bunlar işini görecektir,” dedi. “Senin için daha fazlasını yapmak isterdim.”

“Yeterince şey yapıyorsun. Çok mahcubum,” dedim utangaç bir tavırla. Kağıtları Nilü’nün elinden aldıktan sonra, “Sana kahve ısmarlayabilir miyim?” diye sordum, Yener beklemeye Simge sayesinde alışmıştı, biraz da benim için ağaç olmasında sorun görmüyordum. Gerçek bir dost olarak. 

Nilü, “Kafeteryaya gidelim, ben sana meyve suyu ısmarlayayım,” dedi.

“Ben ısmarlayacağım.”

“Tamam, sen bana, ben de sana,” diyerek koluma girdi ve birlikte koridorun sonuna doğru yürümeye başladık. Kafeteryadan alacaklarımızı aldıktan sonra bahçedeki banklara doğru yürüdük, çok fazla sıvı almak istemiyordum çünkü mesanem bu aralar hemen doluyordu ve evim dışında bir yerde lavaboya gitmekten pek hoşlanmıyordum. Yine de Nilüfer’i kırmamak için bana aldığı soğuk vişne suyundan birkaç damla içmeye zorladım kendimi. Her ne kadar bedenim alarmda olsa ve her an altıma işiyorum diye koşmaya başlayacakmışım gibi hissetsem de...

Nilü, “Düğüne gelemedim, özür dilerim,” dedi üzgün gözlerle. “Muğla yakın yakın olmasına ama okulla alakalı durumlar vardı, mesaj yollamıştım sana.”

“Sağlık olsun,” dedim. “Üzülme ya senin için de bir düğün yaparız artık.”

Nilüfer, “Cıvıl cıvıl olduğunu görmek güzel,” diye mırıldandı.

Sessizce gülümsedim, bir süre laflamaya devam ettik. Bir öğrenci kafilesiyle olduğumuz yöne doğru gelen Bülent Bey’i görünce elimdeki vişne suyunu kenara bırakıp ona gülümsedim, beni ne zaman görse tebessüm takınan bu adama en azından kibarlık olsun diye gülümsemem gerekiyormuş gibi hissediyordum. Bülent, avucunu uzun boylu çocuklardan birinin omzuna vurduktan sonra onların yanlarından ayrılarak bize doğru yürümeye başladı. Gençler kendi aralarında şakalaşırken Bülent’in onlardan ayrıldığını fark etmemişlerdi bile.

Bülent, “Zeliha, sabah selam veremedim,” diyerek başıyla beni selamladı, sonra kahverengi gözlerini Nilüfer’e çevirdi. “Merhaba.”

“Merhaba hocam,” dedi Nilüfer gülümseyerek.

“Hiç önemli değil, başınız epey kalabalıktı, gördüm,” dedim. 

Bülent sırıtarak hemen köşedeki boş banka oturdu, sigara paketini cebinden çıkarırken, “Onur nasıl?” diye sordu.

“Gurur mu demek istediniz?” diye sorduğumda omuzlarını suçlu bir ifade takınarak kaldırıp, “Gurur ismi çok duyduğum bir isim değil, ara sıra aklım karışıyor,” dedi mahcup bir sesle. “Göremedim onu iki üç gündür.”

“Arkadaşımla geliyorum, Gurur çalışıyor ama iyi, her şey yolunda.”

Bülent bir şey soracak gibi oldu ama o soruyu sormaktan Nilüfer ile göz göze geldiği anda vazgeçmiş gibi dudaklarına asma bir kilit vurdu. O geceyle alakalı bir soru yöneltileceğini anında anladım ve yine Nilüfer’in olanları bilmediğini düşünmüş olmalıydı ki susmayı seçmişti. Ona minnettar gözlerle bakıp başımı aşağı yukarı salladığımda ne demek istediğimi anlamış gibi yavaşça tebessüm etti. Nilüfer kahvesinden bir yudum daha içtikten sonra, “Zel, gitmem gerek,” diyerek oturduğu yerden kalktı. “Seni ararım, mutlaka görüşelim tamam mı?” Bileğindeki saate baktıktan sonra özür dileyen gözlerini bana yöneltti. “Daha fazla vakit geçirmek isterdim.”

“Önemi yok, sonra da görüşebiliriz. Zaten Yener beni bekliyor,” dedim sakince. Nilüfer bir şeyler daha söyledi ama odaklanamadım, tek yapabildiğim arkadaşıma içten olduğuna inanması için dua ettiğim bir tebessümle bakmak oldu. Nilü uzaklaştığında, Bülent, “Her şey yolundadır umarım,” deyince gözlerimi ona çevirdim. “Arkadaşının yanında konuyu açmak istemedim ama...”

“Her şey yolunda, endişe etmeyin ve teşekkür ederim, açmadığınız iyi oldu. Arkadaşlarımın endişelenmesinden hiç hoşlanmıyorum,” diyerek Nilüfer’in verdiği fotokopileri çantamın ön gözüne yerleştirmeye başladım. Meşgul görünürsem bu konunun üzerinde durmamıza gerek kalmaz diye düşünmüştüm, Bülent de bunu anlamış olmalıydı ki konuyu dallandırıp budaklandırmak yerine sustu.

“Şimdi gitsem iyi olacak, Yener ağaç olmuştur,” dedim. 

Bülent’in gözleri bahçenin diğer ucuna kaydı, ardından dudakları yukarı kıvrıldı ve “Ağaçların yürüyebildiğine dair bir efsane duymuştum,” dedi sakince.

Baktığı yöne gözlerimi çevirir çevirmez Yener’in elleri ceplerinde bize doğru yürüdüğünü gördüm, sakin gözleri Bülent’in yüzünde dolaştı, ardından bana baktı ve başıyla yan tarafını işaret ederek yürümemi istediğini adeta belirtti. 

“Tam bir abi gibi davranıyor. Kardeşin var mı?”

“Evet, abim gibidir. Bazen ben de onun ablası gibiyim.” Gülümseyerek Yener’e uzun uzun baktım. “Bir erkek kardeşim var. Abla olmak nedir biliyorum yani ama ilk kez abim oluyor.” Çantamı omzuma atarken, “Ben gideyim. Görüşürüz,” dedim.

Koşar adımlarla Yener’in yanına gidip sertçe koluna girdiğimde, “Yavaş kız deli,” diye söylenen Yener kolunu tutuşumdan kurtarıp omzuma atarak beni kendine çekti. “Hadi gidip seninle waffle date yapalım.” Dudaklarını şefkatle saçlarımın üzerine bastırırken bir yanım yan gözle arkamızda kalan Bülent’e baktığını biliyor gibiydi. “Seni Nihan’ın yanına bırakacağım sonra, haberin olsun.”

“Niye ki?”

“Gelinliğini teslim alacaktı bugün, kız neşesi yaparsınız diye. İsterseniz ben de gelirim, bir kahve koyarsınız da gelmişinizi geçmişinizi anlatırım size fincandan. Biliyorsun ki dün Simge tarafından göğe yükseltildim, erdim, geri indim, üçüncü gözüm açıldı ve inan dördüncü gözümün bile açıldığını hissediyorum ama yerini söyleyemem tabii ki.”

Kahkaha atmamak için dudaklarımı birbirine bastırınca burnumdan komik bir ses çıkardım. Yener, “Haberlerde gördüğüm şehre inen domuz ailesi siz misiniz o nasıl ses ya,” diye alay etti. Arabaya kadar sohbet etmeye devam ettik, daha doğrusu o benimle alay etti ve ben de belli ölçüde buna izin versem de sonrasında hormonlarımın arkasına gizlenerek biraz şiddet gösterdim.

Bardak waffle yediğimiz küçük butik kafenin önündeki küçük iskemlede oturmuş dondurmanın dibini sıyırdığım sırada Yener’in elinin bir anlığına göğsünün altına gittiğini hatırlıyorum, avucunu göğsüne yavaşça bastırıp zar zor yutkunuyormuş gibi kaşlarını çattıktan sonra başını havaya kaldırdı ve gökyüzüne baktı.

Endişeyle yerimden kayıp ona doğru uzanırken, “Yener?” diye sordum tereddütte kalmış bir sesle. Tereddüdümü duyunca başta duraksar gibi oldu ama sonra gözlerini tekrar gökyüzüne dikip avucunu göğsünün altına biraz daha sert bastırdı ve “Kramp gibi bir şey. Bu aralar çok zorladım herhalde bu hasarlı bedeni,” dedi sakince, sesi öyle durgundu ki sanki bir göldü ama o göl buz tutmuştu ve bir kaya bile o buzları kırıp gölün dalgalanmasını sağlayamazdı. Ne yapmam gerektiğini bilemediğimden avucumu elinin üzerine kapatıp, “Hastaneye gidelim mi?” diye sordum, bu sorunun onu gerdiğini avucumun altında taş kesilen parmaklarını hissettiğimde anladım. Gözlerini ağır ağır bana doğru indirdi ve “Hayır,” dedi, “büyütülecek bir mesele değil bu.”

“Değil mi? Bu büyütülecek bir mesele.”

Yener’in kaşları beklenmedik bir anda çatıldı. “Bunu kimseye söyleyemezsin,” demesi duraksamama neden oldu, gözlerini hızlıca yüzümden çevirip sokağın öteki ucuna bakarken, “Yoksa yine uygun olmadığımı söylerler,” diye mırıldandı. “Görevlere yeni adapte oluyorum. Bedenimin alışması için biraz zamana ihtiyacı var. Uygun olmadığımdan değil.” Gözlerini tekrar bana çevirdiğinde orada daha önce görmediğim kadar gerçekçi bir ızdırap duygusu gördüm. “Ben uygunum.”

“Kimseye söylemem,” desem de içime çöreklenen huzursuzluğu görmüştü bir kere. Bana bir söz bekliyor, yemin istiyor gibi bakınca kaşlarım çatıldı. “Bu ne sıklıkla oluyor, Yener?”

“Uzun zaman sonra ilk kez oldu,” dedi, bu bir yalan mıydı yoksa söylerken sıkıntı çektiği bir gerçek miydi anlamak ister gibi ona çok daha dikkatli baktım. Kafasını yana çevirip, “Yemin ederim,” dedi.

“Görevden sonra mı oldu?”

“Yani,” diyerek açık uçlu bir cevap bıraktı masaya.

“Çok yükleniyorsun.”

“Bu benim görevim,” dedi ve boğazını temizleyip konuyu kapatmak istiyormuş gibi gözlerini bana dikti. “Kırılan bir ayağın kaynadığını üzerine basmadan anlayamazsın. Bir ömür üzerine basmaktan korkulan bir ayak olarak devam edemem.”

“Sen çok büyük bir şey yaşadın,” diye fısıldadım.

“Evet ve bunu atlattım,” demekle yetindi. Gözlerindeki o yaralı ve vahşi kırılganlığı görmeseydim biraz daha üzerine giderdim ama onu inciten bir kişi de ben olayım istemiyordum. Yerinden kalkmadan önce, “Ben seni tesise Nihan’ın yanına bırakayım,” dediğini hatırlıyorum, sonrasında geçen zaman, yolda olduğumuz anlar, aramızda uzayıp giden o kırılgan sessizlik kafamın içinde bir hayalden ibaret gibi ve pusluydu. 

Araba durduğunda neredeyse akşam olmuş, güneş dağların arasına doğru kayıp kaybolmaya başlamıştı. Yener sessizlik içerisinde bir süre direksiyon başında bekledi, sonunda ona dönüp, “İçeri gelecek misin?” diye sordum bu sessizliği dağıtmazsam ikimiz de altında kalacakmışız gibi.

Sessizce, “Yok,” derken gözleri ön camdan dışarıyı izliyordu. 

Emniyet kemerini çözerken ona bakmaya devam ettiğimi hatırlıyorum. Profilinden görünen gözüne düşen yansımayı bile net olarak görebiliyordum, kirpikleri gözünün üzerine eğilmek ister gibi bekliyordu. Uzanıp ona dokunmak, bir şeyler söylemesem de kız kardeşi olarak yanında olduğumu hissettirmek istedim ama sanki şu an kendisine bile tahammülü yoktu. Sessizce kapıyı açmadan önce bir anlığına durdum, dudaklarıma biriken kelimeleri durdurdum, kısaca ona baktım ve sonra kendimi dışarı bıraktım. Kapıyı kapatmadan önce, “Dikkatli ol,” dedim, bunu söylememle kafasını omzunun üzerinden bana çevirip gözlerime uzun uzun bakması bir oldu.

“Zeliha.”

“Efendim?” Kafamı eğip ona dikkatle baktım, söylediği her şeyin benim nezdimde ne denli önemli olduğunu anlasın istedim. Görsün, hissetsin, duymasın belki ama bilsin. Uzun uzun gözlerimin içine baktı ve sonra, “Gurur’a bile söylemesen olur mu?” diye fısıldadı. “Bir sen, bir ben, bir Allah bilse.”

Gözlerinin içine bir süre çaresizlikle baktıktan sonra, “Göreve alınmazsın diye mi endişen?” diye sordum, aslında sorumun amacı farklıydı, bunun sürekli olup olmadığını anlama telaşesi içine düşmüştüm.

Başını sallamadı, sadece çenesini aşağı eğdi ve bu bir onaydı, bu Eymen’den görsem nasıl beni şiddetle ağlatacaksa, işte aynen öyle şiddetli ağlama hissiyle dolduran bir ifadeydi. “Sağlığına dikkat et,” dedim, “gerisi sen, ben, Allah arasında. Ama ne olursun dikkat et.”

Gözlerimin içine o kadar uzun baktı ki kelimeleri duyamadım, sesinden dinleyemedim ama her birini gözlerinden okudum. Bir kez daha çenesini aşağı doğru indirip kaldırdı, bu onay o yakıcı ağlama isteğinin boğazına bilenmiş bir bıçak dayadı da ses etmedim. 

“Görüşürüz deli,” diyerek geri çekildim ve kapıyı aramıza örttüm. 

Hızlı adımlarla tesise doğru yürürken arabanın hâlâ olduğu yerde hareketsizce durduğunu biliyordum. Tesisin girişinin önünde durup omzumun üzerinden araca doğru bakınca, Yener’in camdan görünen yansıması duraksamama neden oldu. Büyük bir tepkisizlik, belki de kalbinde şimdiye dek görülmemiş büyüklükte bir tepkiyle batmakta olan güneşi izliyordu. Benim ona baktığımı biliyordum ki hissetmedi, çünkü hissettikleri birinin ona dokunan gözlerini algılamayacak kadar onu derinlere hapsetmişti.

Tesisin otomatik kapısı birden aralanınca gözlerimi hızlıca Yener’den ayırdım. Vural ve Adnan, kapının hemen diğer ucunda dikilmiş bana bakıyorlardı. Vural sivil giyinmişti, Adnan her zamanki gibi kamuflajlarının içindeydi ve beni gördükleri an ikisinin de yüzünde genişçe bir tebessüm oluşmuştu. Sanki Yener’i küçücük cüssemle arkama saklamak istiyormuş gibi adamların üzerine yürüyerek, “Selam ya,” deyip içeri girdiğimde Yener’in o halini görmelerini neden istemediğimi ben de bilmiyordum. 

“Oy amcasının bal bebeği büyümüş gördünüz mü?” diye sordu Vural karnıma doğru eğilip gülümseyerek. “Merak etme, sana hemen oyun arkadaşı yapacağım ben. Tek büyümeyeceksin aslan parçam.”

“Kandırabilirsen Nihan’ı, bir oyun arkadaşı güzel olur oğluma,” diyerek karnımı okşadım ve tesisin kapıları kapanırken Yener’in gizlendiğini düşünüp derin bir nefes alabildim. “Nihan’ın gelinliğini almışsınız,” dedim heyecanla. “Görmeye geldim.”

“İyi yaptın,” dedi Vural, dudaklarına derin bir gülümseme yerleşti. “Öyle çok arkadaşı yok, o yüzden sizlere göstermek istiyor ama dili varmıyor. Benimki öyle çat diye söyleyemez istediklerini. İçinde yaşar, ses etmez hiç.”

“E biz arkadaşıyız,” dedim sırıtarak. “Hadi hadi tutmayın beni, arkadaşımın gelinliğine bakmaya gideceğim.” Gözlerim Adnan’a kaydı. “Gurur nerede bu arada?”

“Muşta ile toplantıdalar,” dedi Adnan, ardından gözleri bileğindeki siyah kordonlu saate kaydı. “Çıkmam gerek. Seni gördüğüme sevindim Zeliha, yeğenimi de öyle.” Gülümseyerek karnıma, sonra da gözlerimin içine baktı.

“Nereye gidiyon?” diye sordu Vural imalı bir sesle.

“Senin linklere tıklamadığın bir yere. İlgilendirmez yani seni. İlgi alanın dışındaki şeylerle alakalı çok konuşma,” dedi Adnan gözlerini kısıp, Vural’a uyarıcı bir bakış atarak.

Vural’ın yüzünde sinsi bir sırıtış oluştu. “Allah Allah, buluşmaya mı gidiyon?”

“Ne diyorsun be sen münasebetsiz?”

Kollarımı bedenime sarıp ilgiyle onları izlerken sırıtıyordum. Vural’ın gülümsemesi tamamen çekilmez seviyede büyüdü, sinir bozucu bir sesle, “Buluşmaya giderken mor sümbüller, beyaz kasımpatıları falan da toplayacak mısın dağlardan, Heidi?” diye sordu.

“Her sabah temizlediğin arama geçmişin hakkında sorular almayalı uzun zaman oldu herhalde.”

“Dağlarda çiçek toplamıyorum en azından ben.”

“He?” dedi Adnan kaşlarını kaldırarak. “Ama arama geçmişini siliyorsun. Doğru mu? Nihan!” diye bağırarak arkasına dönünce, Vural hızla Adnan’ın kolunu kavrayıp, “Sus!” diye bağırdı. “Ciddiye alıyor ya. Valla inanıyor. Yapmıyorum ben öyle bir şey. Bir gün yakacaksınız başımı.”

“Sen çok tepki veriyorsun Vural, sadece suçlular tepki verir bu kadar,” diyerek onu baştan aşağı süzdüm.

Vural bana kötü kötü baktı. “Sen benim ne kadar havalı göründüğümü Nihan’a anlattın mı bakayım?”

“Kafamı karıştırarak konuyu değiştirmeye de çalışıyorsun, mesela bu da profesyonel bir suçlu izlenimi veriyor şu an bana.”

“Güzeller güzeli karım gelmiş ulan!” diye bağıran Gurur, Vural’ın yaptığından daha profesyonel bir şekilde kafamı dağıttı. Gözlerimi hızlıca sesin geldiği yöne çevirdiğimde Gurur kollarını açmış, dizlerinin üzerine hafifçe çökmüştü ve yüzünde büyük bir sırıtışla beni kollarının arasına bekliyor gibi bakıyordu.

“Ay koşayım mı?” diye sordum panikle. 

“Koşmadan gel, gerekirse yüz yıl böyle durur beklerim.”

“Gurur’un arama geçmişinde de aşk şiirlerine rastlanabilir,” dedi Vural arkadan.

Vural’a doğru saçlarımı savurup, “Benimle rakip olamayacağın tek konu bu,” dedim ve Gurur’a doğru koşmaya başladım. Kollarının arasına girdiğim an doğruldu, karnım aramızda küçük bir küre gibi gerilirken ayaklarım yerden kesildi ve Gurur beni kendi etrafımızda iki tam tur döndürdü. Dudaklarını saçlarıma gömüp saçlarımı koklayarak öpmeden önce, “Güneşin batışını az önce camdan izlemiştim ben, hangi ara yeniden doğdu?” diye sordu beni daha sıkı sararken.

“Ay deme öyle deli ya,” diye cilvelenerek omzuna vurduğumda Vural’ın da Adnan’ın da güldüklerini duyabiliyordum. Gurur da çenesindeki gamzenin ve dudak kenarlarındaki gülümseme çizgilerinin derinleşmesine neden olacak bir tebessümle gözlerimin içine bakıyordu. 

“Senin delinim, sana deliyim.” Burnunu burnuma sürttü. “Gelinlik bakmaya mı geldin sen?”

“Evet,” diyerek kollarımı boynuna sardım. 

Nihan, “Zeliha hoş geldin,” dediğinde Gurur’un omzunun üzerinden hemen koridorun diğer ucunda duran Nihan’a baktım.

Vural hızlıca, “Hemen orada dizlerinin üzerine çöküp kollarını bana açıyorsun ve müstakbel kocam buradaymış ulan diye bağırıyorsun,” deyince Nihan duraksayarak Vural’a baktı, ben de omzumun üzerinden bakışlarımı Vural’a çevirip sırıttım. “Zeliha, bu meydan okumayı kabul ediyorum.” Vural tekrar Nihan’a baktı. “Hadisene kız.”

“Deli deli konuşma, istersen prenses gibi kucaklayayım seni bir de Vural.”

“Olur. Tek bacağımı kaldır, ben bir bacağımı yerde tutarım, çok ağırlık vermem.”

Gurur gülerek başını iki yana salladıktan sonra eğilip dudaklarını alnıma bastırdı.

Vural bu kez, “Bari alnımı öp, Nihan,” deyince, Gurur’un dudakları alnımda baskı halindeyken o dudaklardan kopan kahkahayı duydum.

“Olur, gelinliğimi de giymek ister misin?” diye homurdandı Nihan. “Gurur, sonra öpersin koklarsın karını, bıraksana arkadaşımı ya, gelinliğimi göstereceğim ona ben.”

Gurur dudaklarını alnıma sürterek geri çekilip gözlerimin içine baktı. “Öpmelere koklamalara doyabiliyorum da sanki ben bu kızı,” dedi içli içli. “Hadi git, gelinliğe bak.”

“Gideyim.” Parmak uçlarımda yükselmemle yavaşça eğilmesi bir oldu, dudaklarımı çenesine bastırıp küçük bir öpücük kondurduktan sonra, “Görüşürüz sonra, Yüzbaşım,” dedim cilveli bir sesle.

Vural beni taklit ederek, “Görüşürüz sonra, Hemşirem,” dedi cilveli cilveli.

Nihan gözlerini devirdi ama Gurur gülüyordu ve Gurur’u güldürdüğü için bugün en çok Vural’ı seviyordum.

Nihan’ın kaldığı odaya yürüdüğümüz süre boyunca Gurur’un göz hapsinde olduğunu hissettim, tam köşeyi kıvrıldığımızda ve artık onun gözlerinin merceğinde olmadığımda bile sanki o gözler hâlâ üzerimdeydi.

Nihan’ın odasına girdiğim anda o tanıdık heyecan hissi çok ani vurdu. Tıpkı kendi gelinliğimi ilk gördüğüm andaki gibi onun gelinliğini gördüğümde de içimde durdurulamaz bir huzur hissi dolanmaya başladı.

Parmaklarımı gelinliğin üzerinde gezdirip işlemeleri parmaklarımın altında hissettim ve gülümsedim. “Nihan, bu çok güzel,” dedim parlayan gözlerimi kaldırıp arkadaşıma bakarken. Nihan gelinliğin askısını tutup zorlanarak gelinliği kaldırdı ve “Ağırmış,” dedi. “Vural bir sürü işleme istedi. Bana kalsa daha sade bir şey seçerdim ama deli İzmirliyi buna ikna edemedim.” Dudaklarında küçük bir tebessümle gelinliğe uzun uzun baktı. “Aslında hoşuma gitmedi diyemem. Onun beğendiği her şeyi beğeniyorum, sadece uyuzluk yapmayı seviyorum ve o, bunun benim sevgi dilim olduğunu biliyor.”

Avucumu karnıma koyup tekli koltuğa yayılarak Nihan’a baktım. “Evi ne yaptınız?” diye sordum. “Artık tesiste kalmayacaksınız diye biliyorum.”

“Yani bir ayağımız hep burada olacak.” Nihan gelinliği zar zor taşıyıp dolabın üzerine astı. “Hakan abi bizim için güzel bir daire ayarlamıştı. Öyle çok gezip tozma, soruşturma şansımız olmadı ama ilk gördüğüm anda orası bizim evimiz olmalıymış gibi hissettim.” Nihan bedenini bana doğru çevirip gözlerini karnıma indirdi. “Tekmeliyor mu?”

“Evet, özellikle şafak vakitlerinde.” Parmaklarım karnımda tüy gibi dolaşırken başımı yana çevirip aynaya düşen yansımama baktım. “Ne yalan söyleyeyim, her şeyin bu kadar sessizce ilerliyor olması bazen korkutuyor beni, Nihan.”

Söylediğim şeyin Nihan’ın yüzüme daha dikkatli bakmasına neden olduğunu fark ettim. Bana doğru geldi, tam önümde durup dizlerinin üzerine çöktü ve avucunu dizimin üzerine koyarken, “Terapiye girmen gerek biliyorsun, Gurur ne güzel düzenli gidiyor. Sen neden erteleyip duruyorsun?” diye sordu.

“Şu an kafamın içinde bu durumu tamamen baskıladım, tekrar açığa çıkmasından korkuyorum çünkü artık bu bedenin içinde yalnız değilim. Benimle birlikte biri daha yaşıyor.”

Nihan gülümsedi. “Evet, onun için zihnini de temizlemen gerek. İyi hissetmeyi hak ediyorsun, Zeliha.”

“Bundan sonra hep birlikte iyi hissetsek olur mu?” diye sordum gülümserken.

Nihan eğildi, bir abla gibi, bir kız kardeş gibi, bir arkadaş ve dost gibi avucunu omzuma koyup bastırdı. “Bu tesis tek parça durduğu sürece, biz iyi hissetmenin bir yolunu hep bulacağız, Zeliha.”

⛈️

YENER AÇIKGÖZ

Arabanın kapısı aniden açıldığında, motor hâlâ çalışıyordu. Kaybolan güneşin ufukta bıraktığı silik turuncu alev çizgisini izlerken irkildim ama gelen kişinin kim olduğunu sanki biliyordum. Sadullah bir sigara yaktıktan sonra, “Ne yapıyorsun burada bir başına?” diye sordu ve artık onun da tıpkı benim gibi ön camdan dışarıya, tıpkı şu an bana verdiği ağırlık hissini belki de bin yıldır onun göğsüne bıraktığı güneşe baktığını anladım.

Sigaramı dudaklarımın arasına götürmeden önce, “Gidecektim aslında. Gitmeye çok yakındım. Bassam giderdim. Gidemedim. Ben yine burada kaldım,” dedim bilinçsizce konuşuyormuş gibi. “Sado ben neden hep böyle kaldım?”

“Gidemiyoz bazen Yener’im,” dedi Sadullah, gülümseyerek kurduğunu bu cümleyi ama yine de acıdığını içinin benden katbekat fazlasıyla, biliyordum aslında. Düşüyordu tüm cümlelerin anlamları ve yine biliyordum ki Sadullah herkesten fazla kalıyordu o cümlelerin altında.

Sigarasından bir duman çekti, uzunca bir dumandı, sustu sonra, konuşmadı. Bekledi. Anlatayım istedi. O anlatmazdı hiç, hep dinlerdi, yine öyle olacak zannetti. Bu kez istedim ki içimdeki yangının Sadullah’ın alevleri karşısında bir sigaranın ucunda yanan alevden daha küçük olduğunu fark edeyim. Utanayım biraz. Şükredeyim.

“Sado,” dedim, “bir gece kırk derece ateşle yanıyordun sen revirde, bildin mi o geceyi?”

Sigarası dudaklarının arasında asılı kaldı. Sustu. Öyle bir susuştu ki sanki o ateş yeniden derisini sardı, derisini kapladı, Sado yanmaya başladı.

“Sen o geceden sağ çıkacaktın biliyorduk da sen sanki bildiğimiz bu gerçeği hiç sevmiyordun o gece. Derdin ne ateşinin düşmesiydi ne de iyileşmekti belki de.” Sigarayı dudaklarımın arasına götürdüm, çekmedim dumanı içime, uzaklaştırdım ağzımdan izmariti. “O gece dedin ki, hatırlıyorum çünkü dün gibi bunu, böyle kaldırdın kafanı kardeşim,” kafamı kaldırıp arabanın tavanına baktım, “dedin ki ey güneşi gönlümün, parlayan sultanı gecemin, şafağımın yangını, bir ben bilirim seni, senden ileri, bir sen istemedin de yanında, bıraktın gittin beni.” Kafamı indirip usulca ona doğru çevirdim. “Tam da böyle dedin. Ezberim de ne kötüdür amına koyayım ama ben o dediğini hiç unutamadım.”

“Kurbane, derdin ne?” diye sorduğunda sesi belki de ilk kez titredi. “Geldim de rahatını bozdum, ondan mı kalbimi bozmak istersin?”

“Dinlemek seni, bilmek istiyorum,” dedim. “Derdim seni yakmak değil ama benim ateşimin bir köz parçası olduğunu, senden utanmam gerektiğini, başımı eğmem, ellerimi açmam, Allah’a şükredip yalvarmam gerektiğini görmek istiyorum. Sen hep dinliyorsun da bizi, birimize açmıyorsun ya kendini, ben bugün senin kendini açtığın adam olmak istiyorum.”

Sadullah uzun uzun gözlerime baktı, Zifir derdik ona, gözleri harbiden de öyle bakardı ama şimdi sanki güneşin boynunu büktüğü bu akşam vaktinde gözleri zifir değil, başka bir tondaydı. Sigarasını dudaklarına götürdü, bir nefes aldı, bir duman bıraktı ve kafasını çevirip ufukta silikleşen kızıl ize baktı. 

“Deşme içimdeki saksıyı, gülüm soldu diye kökümde o yok sanıp,” dedi. “Kurumuş, yaprakları düşen bir güle su veriyorum sanırsınız da ben gülümün yapraklarından geçtim, kökünü yaşatıyorum. Bin derdim var Yener’im, yok değil, bin derdimin de oku çevrilmiş ona, bin derdimin bin birincisi olmuş sanki, binini de almış sırtına, yaşa diyor bana ama sesini bile duymuyorum.”

“Yaşa,” dedim sessizce. “Gülün için yaşa. Bir gün döneceksin onun toprağına, bunu bil de yaşa kardeşim.”

“Yaşarım.” Başını ağır ağır sallayıp ufuğa baktı. “Yaşarım gülüm.” Çenesi titredi gülümserken. “Sen beni koydun gittin diye kızar mıyım sana? Senin için yaşarım gülüm.”

Tutunduğu bir aşkın böylesi bir yangınken, öldürüyorken onu içten içe, nasıl hâlâ hayatta tutabilecek güce de dönüşebiliyordu, anlaması nasıl da güçtü.

“Kanser önce onun saçlarına bulaştı.”

Sado bir nefes aldı, içine çektiği anılar ciğerine battı. Bir hastalık gibi ve bir ağrı, katiyen geçmeyecek bir sızı.

“Avuç avuç dolardı parmaklarıma onun güneşinde yandığım saçları. Sonra bir gün, gözlerimi ayırmadan izlediğim o güneş, parmak uçlarımda battı.”

“Öyle bir bakardı,” dedi parmağının ucunda eğreti tuttuğu sigarayı ileriye doğru uzatıp, ufukta kaybolan kızıl tanrıçayı işaret ederek, “güneş bile şaşardı. Belki de derdi, orada bir gezegen var, o gezegende küçücük bir beden, benden daha ışıltılı ve daha zarif, daha yakıcı bir de. Rezil rüsva o gezegende, bir zat-ı şahane. Ben batıyorum her gece, bu kız şafakta, gecenin koynunda, yağmur bulutlarının altında bile yanıyor, parlıyor, sönmüyor, bak işte bu delice.”

Elimi dizine sertçe vurduğumda gülümsedi.

“Nokta kadar bir karalık geldi vurdu güneşime, büyüdü içinde, karadelik oldu, yuttu onu ama benim gülüm, güneşim benim, kalbimin altın tahtı, göğsümün içinde kalp sandıkları o nadide bronş, o karadelik onu yutarken bile güneşten daha parlaktı, Yener. Söndü parmak uçlarımda diyorum da...” Elini kaldırıp avucunun içine baktı. “O zaman neden hâlâ ışığı burada?” Avucu titrerken gözleri hâlâ avucunun içine çizilmiş derin çizgilerdeydi. “Sesini duyamıyorum, yüzünü göremiyorum, dokunamıyorum ki dokunmadan bir ömüre razıyım yeter ki göreyim. Buna rağmen şu kader çizgilerine bakan bir yabancı bile onu görüyor işte.” Kafasını çevirip gözlerimin içine baktı. “Düş Simge’nin peşine Yener. Düş yengenin peşine. Bir karadelik büyümeden hayatınızda, güneşi kıskandıran bir sevda bulduysan, diktirdiyse sana gözlerini güneşe, çıplak gözle izlettiyse sana güneşi, ki görüyorum, bu kız sana bunu yaptı. Düş peşine kurbane. Kalbin bir saksıysa, korkma, tek bir gül yetiştirmek uğruna bir gül bahçesine sırt döndün sanacaksın belki ama bin gül getirseler karşına, tek bir gülün etmeyecek bir daha. Anlayacaksın. Geç olmadan anla. Geç olduğunda anlasan da olmaz. Olduramazsın. Bir gülü soldurduğunda bin gül dolu bahçe koysalar önüne, sen bir daha hiçbir güle dokunamayacaksın.”

Güllerim soldu, diye fısıldadı Simge bir an kafamın içinde. Göğsümde bugün dolaşan o sancı, bir daha, bir defa daha, çok sert bir köşeye vurmuşum gibi ruhumu ve ilk kez ruhumun acısıyla yüzleşiyormuşum gibi yayıldı sınırlarıma. Vurdu.

Sadullah dizinde duran elimin üzerine avucunu sertçe vurdu. “Üç günlük dünyanın iki gününü onunla savaşacam diye harcama, kurbane. Kalan bir gün ne sana yeter ne ona. Bırak o üç gün, sizin bir ömrünüz olsun.” Sigarasını dudaklarına götürmeden öncesinde güldü, sesi buruktu. Çok buruktu. “Şimdi bak bana, ben o üç günün değil bir gününe, bir saniyesine razıyım. Ve razı olmak, sahip olmaya yetmiyormuş.”

Bir kez daha elimin üzerine vurdu. “Göğsünün ağrısını da öyle saklama bizden. Gördüm.” Gülümsedi. Duraksadım. “Delik bir kalple yiğit gibi uçtun ya o gökyüzünde, sana bu saatten itibaren, babası gelsin, uygun olmayan Yener diyemez. Uygunsun. Gökyüzüne en çok sen uygunsun.” Kapıyı açtı, hiç beklemeden kendini dışarı atıp kapıyı kapattı ve camdan içeri bakarken bana gülümsedi. “Soldurma gülünü.”

Gidişini izledim. Tesise girene kadar arkasından baktım ve kapı kapandığı an bir şey vurdu. “Vurdun lan bana,” diye fısıldadığımı hatırlıyorum. “Vurdun oğlum. Kırdın lan ağzımı yüzümü.” Sigarayı tutan elimi alnıma götürürken uzayan kül kırılıp üzerime düştü. “Kırdın kırmasına ama açtın da lan gözümü.”

Vitesi nasıl asıldığımı, direksiyonu nasıl çevirdiğimi hatırlamıyorum ama dünya üç tam turu üç saniyede arabamla birlikte döndü. Patikayı hızla indim, dağ yolunun kıvrımlarından belki de jetten daha hızlı geçtim. Öyle hızlı sürüyordum ki belki de yuvarlanmak bir yerden, çarpmak bir ağaca veya kayaya an meselesiydi ama içimde ölmeyeceğime dair büyüyen bir his, beraberinde onu görme isteğini körükleyerek beni yaşama kördüğüm yapıyordu.

Onu görmek istiyordum. Başlardım flörtüne, başlardım korkulara, başlardım her şeye, deler geçerdim tüm korkularını, söndürürdüm içinde yanan şüphe ateşini, ne olacaksa olsundu, olsundu amına koyayım.

O da benim olsundu.

Belki de onlarca dakikaya mal olacak o yolu, tekli rakamlara indirerek aşıp geçtiğimde ve şehre girdiğimde kendime değil, birine hasar veririm düşüncesiyle nihayet yavaşladığımda arabanın camını açtığımı ve şarkıyı köklediğimi hatırlıyorum. Isparta dinlesin istedim. Bu hasarlı, bozuk, kurum lekesi askerin, bu delinin göğsünden kopanları tamamen göremeyeceklerdi belki ama duysunlar istedim.

Yıldız Tilbe’nin sesi arabanın gürültüsüne karışarak sokaklarda dolaşmaya başladı. Geçtiğim her yolda bir kelime yankılandı, bazen kelime tamamlanamadı bile.

“Peşindeyim koşa koşa, kaç amına koyayım,” dedim arabayı biraz daha hızlandırıp Kafeler Caddesi’ne sürerken. “Yakalayacağım seni. Yakalayana kadar durursam namerdim.” Araba ani bir manevrayla köşeyi döndü ve gözlerimi içeri doğru yükselen yokuşa çevirirken sert bir frenle durdum. Arabanın kapısını koparır gibi açarken göğsüm aldığım nefeslerle şiddetle şişip iniyordu. Şarkı araba durduğunda bile çalmaya devam etti çünkü motoru kapatmadım. Şarkı neredeyse tüm caddeye yayılmaya devam ederken koşar adımlarla yokuşu tırmanmaya başladım. Sokağın sonunu gördüğümde kafamı çevirip kafenin olduğu yöne baktım, saçakların altında sohbet eden gençler müziğin nereden geldiğini anlamaya çalışıyor gibi etraflarına bakındılar ama aldırış etmedim. Nefes nefese kafenin önüne doğru yürümeye başladım.

Kara bir delik olacaksa eğer bizi içine yutacak olan, birbirimizin karadeliği biz olacaktık, başka bir şeyin bizi yutmasına izin vermeyecektim.

Verandanın önünde durup cam duvardan içeri baktığımda onu gördüğümü hatırlıyorum. Elindeki not defterine bir şeyler karalarken omzunu kolona yaslamıştı, çok kısa bir an için siyah saçlarının yüzünün kıvrımına düşüşünü izledim, ucu kalkık burnunu çektiğini gördüm ve uzun kirpiklerinin örttüğü gözleri ağır ağır yukarı doğru kalktı.

Göz göze geldik.

Şarkı artık çok uzaklarda çalıyordu ama ben hâlâ arabanın içindeymişim gibi çok net duyuyordum her melodiyi, her kelimeyi, her notayı.

Elim beyaz tişörtümün içine gitti, kolyenin içeride kalan ucunu dışarı çıkardığımda şaşkın bakışları yüzümden ayrılarak onun boynuma astığı kolyeye dokundu. Hiçbir şey konuşmadık, zaten konuşamazdık, bizi ayıran bir cam vardı. Bizi ayıran şey artık şeffaftı. Bir kapı değildi ve ben o camı kırıp içeri girmesini öğrenmiştim. Bu kez öğrenmiştim.

Kolondan yavaşça çekildi ve temkinli bir adım attı, ben de adım atmak, camı kırıp geçmek istedim ama durdum, bana gelmesini bekledim. O temkinli adım, birden çözüldü, bağları çözüldü, ipleri çözüldü; beni kendisinden önce ruhu anladı. Beni kendisinden önce kalbi anladı. Ne yaşıyordum şu an? Allah’ım, tam şu an ben, senin kulun, ne yaşıyordum? Nasıl bir histi bu? Nasıl böyle deliceydi? Cam kapı aralandığı ve dışarı adımını attığı anda artık durdurulamaz olduğumu biliyordum ama o henüz bilmiyordu. O bilmiyordu ama ruhu da kalbi de bu gerçeği biliyordu.

“Yener,” dedi sadece, başka hiçbir şey söylemedi. Önce elim ona uzandı, tutamadım elimi, tutamadım düşüncelerimi, kalbimi tutamadım; her şeyim onu seçti. 

Bin gülün olduğu bahçeye sırtımı döndüm, saksımın içindeki güle çevirdim gözlerimi; gözlerim diğer tüm güllere kör oldu ve onun taç yapraklarına gözüm gibi bakacağımı anladım.

Gözleri bir an elime dokundu, çok kısaydı, bir nefeslikti belki bu süre, belki daha kısaydı ama bana bir şekilde bir ömürden uzun geldi. Onun dirseğinin altını kavradığımda dokunuşumun ürperttiği güzel teninde bir ömür yaşamak istediğimi anladım. Başkası yoktu ve olmayacaktı, başkasını düşünmeyecektim bile, değil düşünmek, gözüm bile değmeyecekti, kirpiğim bile dokunmayacaktı. Esmer yüzünün ortasında bir çift zümrüt gibi parlayan yeşil dolunaya bakarken onu kendime doğru çektiğimi hatırlıyorum. Bedeni çok kısa bir anlığına bedenime değdi ve çağ yangını başladı. Kafasını kaldırıp şaşkınlığını yitirmeyen o güzel gözlerini yüzüme sabitlediğinde, “Yapamam,” dedim ve bu kelimenin onu ürperttiğini, korkuttuğunu, titrettiğini deneyimledim. Allah’ım affet beni, bu korkudan haz aldım, neyi yapamayacağımı düşünmesinden ve kötü ihtimalleri bir anlığına düşünmesinden haz duydum. Beni çok istesin istedim, benim için onun uğruna delirdiğim gibi delirsin istedim. 

“Neyi?” diyebildi, korkuyordu bu cevaptan ama korkuları boşaydı, onunla yapamam sanıyorsa yanılıyordu, ben artık onsuz yapamazdım.

“Bunu,” dediğimde biraz daha korktu. Allah’ım beni affet. Onu korkutmaktan duyduğum az korkusunu istediğimden değildi, sevildiğimi hissetme isteğimdendi. Birkaç saniye sürecek korkusunun kalbimi mutlu etmesini istedim. Hasta bir duyguyla, eriştiğim en yüce hisle. Gözlerimin içine öyle bir bakıyordu ki bir sonraki soruyu sormaya nasıl korktuğunu, cevabımdan kaçmak istediğini gördüm ama yine o güzel dehlizlerde merak vardı; onu korkutsa da alması gereken bir cevap olduğunu biliyordu.

“Neyi?” dedi tekrardan, şimdi sesinde o korku vardı ama gözleri meydan okur gibi bakıyor, korkusunu görmemi kati suretle istemiyordu.

Onu biraz daha çektim kendime, yaslandık birbirimize, öyle kalalım istedim, hep birbirimize yaslanalım istedim. 

Allah’ım beni affet. Senden kaçtığım yıllar adına affet. Beni sana yaklaştıran bu kızı senden istiyorum.

Dudaklarım sertçe yanağına kapandığında ruhu sanki dudaklarımın altında titredi. Geri çekilip gözlerinin içine baktım ve hâlâ onu kavrıyorken ondan başka hiçbir şeyim yokmuş gibi, “Sensiz yapamıyorum. Uzak tutma beni kendinden ne olursun. Silemem belki yüzümdeki kurum lekesini ama içimde senden başka hiçbir şeyin izi kalmadı benim,” dedim tüm içtenliğimle.

Göz bebekleri öyle büyüdü ki yeşillerini kapattı neredeyse. O karanlık çukurun içinde kendimi gördüm ve kendimi onun gözlerinden sevdim. Oysa ben kendimi sevmezdim, o bana kendimi gözlerinin içinde sevdirdi.

“İnanmıyorsun bana belki, yapamam sanıyorsun, ben de öyle sandım. Sandım ki Simge... Ben senin hayatını mahvederim sandım. Ama sensiz hayatı kayan benim. Sensiz bir saniye daha kalırsam kayacak gidecek bu hayat ellerimden.” Göz bebekleri biraz daha büyüdü. “Geçmişimi değiştirme şansım olsa, dönsem başa, bir kişinin bile eline değmez elim, senin kadar saf kalamam belki ama bir kişi bile değmez bana. Kirpiğim bile dokunmaz başka göze. Dönemem işte. Dönülse keşke. Dönerdim. Senin için her şeyi baştan yaşamaya razı bir adam olduğumu anladım. Her acının içinden senin için bin defa geçer, kurum lekesi olmadan çıkardım o geçmişten. Sana tertemiz gelmek isterdim. El değmemiş gelmek isterdim. DNA sarmalımda senden başka hiçbir bedenin izi olmasın isterdim.” Yutkundu, ben de yutkundum ve durmadım, konuştum, dilimin bağı çözüldü, korkmadım, tek korktuğum susmaktı ve gitmesiydi. Soldurmaktı gülümü. “Aşığım sana Simge. Biri şakağıma silah dayamış gibi, kurşun mevziden fırlayıp kafamın içini delecekmiş de delinmesinden değil seni parçalamasından korkuyormuş gibi, ölümden değil, seninle olamamaktan, senden bir saniye dahi ayrı kalmaktan korkuyormuş gibi. Kızım kalbimin içinden bir dalga yükseldi, daha önce kıpırdamayan o kalp alabora oldu. Sen yaptın bunu. Aşığım ben sana. Simge ben sana çok aşığım. Simge senin için değil geçmişimi, kendimi yok ederim. Simge. Ben. Çok aşığım sana.”

Neredeyse bir adım geri kaçacaktı ki elim beline kaydı, diğer elimle dirseğini daha sıkı kavradım ama asla acıtmadım canımı. Biliyordum ki acısa canı, acıyacak olan en çok ben olacaktım.

“Artık sensiz yapamam,” dediğimde bir kez daha yutkunup titreyen göz bebekleriyle tam gözümün çapasına baktı. Çapa onun gözlerine saplanalı bir hayli zaman oluyordu ama o çapayı şimdi fark ediyordu sanki.

Tam ağzını açacaktı ki, “Senle ben deney ve kontrol grubuyuz lan. Seninle beraber olmadığımız her ihtimal bilimsel olarak geçersiz,” dedim hiç düşünmeden. “Aynı denklemin iki tarafıyız kızım, eşitlenmeden huzur bulamam. Bulamayız. Bulama lan bulama. Bensiz huzur bulma.”

Sokağın sonundaki sokak lambası birden yandı ve yüzünün yarısına biraz aydınlık çizdi. 

“Solsun diğer tüm güller, benim gülüm sensin, soldurmayacağım seni,” dedim ve hiç beklemediği anda dirseğinde duran elimi yanağına kaydırıp yüzünü avucumun içinde hissederek onu çaresizce öpmeye başladım. Karşılık bulmamasından korktuğum öpücüğe saniyeler içinde yanıt buldum. 

Allah’ım baktın yüzüme.

Baktın yüzüme Allah’ım.

Başımı senden ve yarattığın bu kızdan gayrısına çevirirsem namert olayım.

Öyle bir öptüm ki onu, başım ne zaman sağa gitse, bir uyum yakalıyor ve onun başı sola kayıyordu. Sağ ve sol kavramı birbirine karıştığında artık sağ göğsümün altında da bir kalp taşıyordum.

Dudaklarım dudaklarında asılı kaldı ve gözlerimi açtığımda bir nefeslik mesafenin bile aramıza girmesine izin vermedim.

“Sevgili olalım mı?” diye sordum hiç düşünmeden, tartmadan, hiçbir şeyi umursamadan. Tek umursadığım buydu.

Dudakları dudaklarımın üzerinde yukarı kıvrıldı.

“Olalım.”

Alnımı alnına bastırıp kalbim yerinden fırlayacakmış gibi çarparken, “Benimle çıkar mısın?” diye sordum ciddi bir sesle.

“Hıhı,” diye onayladı.